Ο Εθνικισμός είναι το μέλλον

Στην μακραίωνη ιστορία της Ελλάδας βιώνουμε σήμερα ίσως την πιο κρίσιμη περίοδο, από θέμα εθνικής υπόστασης και φυσικής υπάρξεως ως λαός. Εγχώριοι και ξένοι δυνάστες, εκτελούν απαρέγκλιτα ένα σχέδιο εξόντωσης του ελληνικού λαού, εφαρμόζοντάς το κατά γράμμα κυρίως από το 1974 και εντεύθεν, δηλαδή κατά το αμαρτωλό καθεστώς της "μεταπολίτευσης". Σε καιρούς απόλυτης σήψης και παρακμής της ελληνικής κοινωνίας, ένα είναι το ερώτημα που απασχολεί κάθε σκεπτόμενο πολίτη που αγωνιά για το μέλλον το δικό του και των παιδιών του: Το τι μέλλει γενέσθαι και ποια θα είναι η κατάληξη όλης αυτής της καταστροφικής πολιτικής ;

Έχουν γίνει πάμπολλες αναφορές και αναλύσεις περί των "καμωμάτων" της αισχρής μεταπολιτευτικής δημοκρατίας και των πτυχών αυτής που ολοκληρωτικά συνέβαλλαν στη σημερινή κατάντια της Πατρίδας μας. Δεν χρειάζεται κάποιος να έχει εντρυφήσει στις αρχές της οικονομικής θεωρίας για να αντιληφθεί το τι συμβαίνει στην κοινωνία μας. Δείκτες ανεργίας που ξεπερνούν το 24%, απόλυτη φτωχοποίηση των ελληνικών οικογενειών, λουκέτα σε επιχειρήσεις και ανελέητη φορολόγηση περιέχει η πολιτική που στηρίζουν όλα τα κόμματα του συνταγματικού τόξου. Μια κοινωνία που "βράζει" από εγκληματικότητα, ανασφάλεια και τρομοκράτηση των πολιτών, καθώς επίσης και ένα σχέδιο αλλοίωσης του πληθυσμού, με νέους να μεταναστεύουν σωρηδόν για εύρεση εργασίας, την υπογεννητικότητα να αποτελεί μια μάστιγα, τις χιλιάδες αυτοκτονίες και απ' την άλλη πλευρά ορδές λαθρομεταναστών να εγκαθίστανται σε κάθε γωνιά της ελληνικής γης, είναι μερικά γνωρίσματα της εποχής μας. Και ανάμεσα σε όλα αυτά, μια ισοπέδωση Αξιών, Ιδανικών και Παραδόσεων, ένας πόλεμος συνειδήσεων εις το όνομα ενός δήθεν ανθρωπισμού και μια συστηματική προσπάθεια αλώσεως του Εθνικού φρονήματος, συνθέτουν ένα τραγικό σκηνικό σε βάρος του ελληνικού λαού.

Ωστόσο με μια πιο προσεκτική ματιά διαπιστώνουμε πως οι εκάστοτε κοινωνικοπολιτικές εξελίξεις ανάγονται σε ένα ευρύτερο γεωπολιτικό πλαίσιο μέσα σε έναν πόλεμο συμφερόντων μεταξύ των κρατών. Αυτή τη στιγμή βρισκόμαστε μπροστά σε μία παγκόσμια κατάρρευση ενός καπιταλιστικού συστήματος το οποίο το μόνο που κατάφερε είναι να επιβάλλει την αρρώστια του καταναλωτισμού στις κοινωνίες και να υποδουλώσει τους ανθρώπους στην κυριαρχία του χρήματος. Εστιάζοντας στο ευρωπαϊκό γίγνεσθαι, είναι εμφανές πως η Ευρώπη από κοιτίδα Πολιτισμού, Αξιών και Ιδανικών, με επίκεντρο φυσικά την Ελλάδα, έχει γίνει ο πρωταρχικός στόχος της παγκοσμιοποίησης, για την επιβολή μιας παγκόσμιας διακυβέρνησης χωρίς Πατρίδες, χωρίς Θρησκείες, χωρίς Πολιτισμούς. Το ζήτημα της οικονομίας βεβαίως για το μοντέλο του Εθνικισμού δεν θεωρείται πρωτεύον, καθώς ένα Έθνος που έχει απωλέσει την εθνική του κυριαρχία, παύει να είναι ελεύθερο.

Οι πολιτικές εξελίξεις σε παγκόσμιο επίπεδο σηματοδοτούν ένα φαινόμενο καθόλου αρεστό στους δυνάστες των Εθνών. Την άνοδο του Εθνικισμού, η οποία δεν ήρθε ως αντίδραση ή ως παροδικό φαινόμενο, αλλά ως μια συνειδητή επιλογή, μια επιστροφή στα πατρογονικά ένστικτα και ως ένα ασφαλές καταφύγιο Ψυχών και Συνειδήσεων. Η ατελείωτη και συστηματική προπαγάνδα των ΜΜΕ και ο βρώμικος ρόλος της πολιτικής και καλλιτεχνικής "ελίτ" που διαβιεί εις βάρος του λαού, δεν καρποφόρησε και τρανό παράδειγμα αυτής, το αποτέλεσμα των αμερικανικών εκλογών, αλλά και της ανάδειξης των εθνικιστικών δυνάμεων σε όλη την Ευρώπη.

Η παραπάνω ανάλυση αποτελεί μια μικρογραφία, μια σύνοψη των όσων έχουν συμβεί έως σήμερα σε όλα τα επίπεδα των εξελίξεων. Ένα όμως είναι το κοινό συμπέρασμα σε σχέση με μια αντίστοιχη εμπεριστατωμένη έρευνα και ανάλυση: οι διαπιστώσεις. Όποιος δεν αντιλαμβάνεται αυτές τις διαπιστώσεις τότε ή εθελοτυφλεί ή αποτελεί ο ίδιος μέρος αυτού του βρώμικου συστήματος. Συνεπώς από έναν κοινό τόπο ξεκινά η τοποθέτηση κάθε θεωρίας για την εξεύρεση λύσεων. Η εθνικιστική ιδεολογία που για χρόνια ήταν στο "απόσπασμα", ένεκα της κυριαρχίας του καπιταλισμού και του φιλελευθερισμού, πνέει ξανά στους αιθέρες της Ευρώπης. Παρόλη τη λυσσαλέα και επιθετική στάση των καθεστωτικών οργάνων, οι λαοί ξύπνησαν από τη ραστώνη και την γαλήνη της δήθεν ευημερίας και συντάσσονται μαζικά στις τάξεις των κομμάτων που αγωνίζονται για μία Ευρώπη των Εθνών. Το μέλλον από εδώ και στο εξής σίγουρα δεν προμηνύεται "ήσυχο" για την αστική τάξη που τόσο άνετα έμαθε να βολεύεται στον καναπέ και να δέχεται παθητικά κάθε ασέλγεια της Νέας Τάξης Πραγμάτων εις βάρος της Πατρίδας μας.

Ένα από τα συνθήματα που κυριαρχεί για χρόνια στο Κίνημα των Ελλήνων Εθνικιστών αναφέρει πως "Ο καπιταλισμός είναι η δυστυχία μας", εκφράζοντας την για δεκαετίες αγωνία μιας μικρής μερίδας ανθρώπων για το μέλλον αυτής της χώρας. Τώρα που επήλθε η επιβεβαίωση των όσων επί χρόνια φώναζαν οι Εθνικιστές σε πλατείες και πεζοδρόμια, τώρα ήρθε η ώρα αυτό το σύνθημα να ξαναγραφτεί, αναγράφοντας: "Καπιταλιστές, ο Εθνικισμός θα γίνει ο εφιάλτης σας!".

Πεδίο Δόξης Λαμπρό λοιπόν ανοίγεται διάπλατα για όσους είναι αποφασισμένοι να δώσουν αυτόν τον αγώνα για την υπεράσπιση των Ιδεωδών του Έθνους και της Φυλής μας. Ο φόβος και η αγωνία που σήμερα διακατέχει μια ολόκληρη κοινωνία, θα μετατραπεί σε ελπίδα και αποφασιστικότητα, ενεργοποιώντας όλα εκείνα τα στοιχεία που κρύβονται στο γονίδιο του Έλληνα. Τότε θα αναγνωρισθεί το Δίκαιο και θα λάμψει η Αλήθεια κάτω από το φως της Χρυσής Αυγής του ελληνισμού και ακόμα και στους "δύσπιστους" της εποχής μας θα έρθουν στο μυαλό τα λόγια του μεγάλου μας φιλοσόφου Ν. Καζαντζάκη, επίκαιρα όσο ποτέ: "Μην καταδέχεσαι να ρωτάς: Θα νικήσουμε; Θα νικηθούμε; Πολέμα!"

Οι ιδεολογικές νεοπλασίες των ΜΜΕ

Αναρίθμητα και σε καθημερινή βάση είναι τα «κατορθώματα» των «υπηρετών της ενημέρωσης και της δημοκρατίας» των ελληνόφωνων ΜΜΕ. Αυτόκλητοι δικαστές και κριτές παντός επιστητού. Αυταρχικοί δικτατορίσκοι με a la carte τήρηση της δεοντολογίας. Απύθμενα θρασείς και επιθετικοί ενάντια σε όποιον τολμήσει να τους ασκήσει την παραμικρή κριτική. Μίσθαρνα όργανα του συστήματος, των κατοχικών κυβερνήσεων και της παγκοσμιοποίησης. Και ολετήρες κάθε εθνικού δηλαδή κάθε αληθινού στοιχείου του Ελληνισμού.

Δεν υπάρχει κανένα κακό από αυτά που συμβαίνουν σήμερα στην πατρίδα μας που να μην έχουν παίξει καθοριστικό ρόλο στη διάπραξή του. Αυτά είναι τα ελληνόφωνα ΜΜΕ σήμερα.

Το μόνο ίσως αληθινό και ανεπιτήδευτο στο χώρο της ποικιλώνυμης σαπίλας τους, είναι η ανησυχητικών διαστάσεων επικρατούσα αγραμματοσύνη. Με το μεγαλύτερο πρόβλημα να εντοπίζεται στην απίστευτη ανεπάρκεια του δημοσιογραφικού κόσμου στη χρήση της ελληνικής γλώσσας. Όλες οι υπόλοιπες στρεβλώσεις είναι επιτηδευμένες, σκοπούμενες και προφανώς υπαγορευμένες.

Ποιος μπορεί για παράδειγμα να θεωρήσει τυχαίο το ότι στα τόσα χρόνια ενασχόλησης των ΜΜΕ επί ζητημάτων λαθρομεταναστευτικού, δεν έγινε ούτε μια σοβαρή και εμπεριστατωμένη δημοσιογραφική έρευνα για το που βρίσκουν οι παράνομοι νεήλυδες όλα αυτά τα χρήματα (3000$-5000$ το «κεφάλι») που πληρώνουν στους Τούρκους δουλεμπόρους για να περάσουν στην Ελλάδα; Ερώτημα αυτονόητα κρίσιμο, καίριο και αποκαλυπτικό της αιτίας και του σκοπού αυτού του φαινομένου.

Η απάντηση σε αυτό το ερώτημα νοηματοδοτεί αυτόχρημα οποιαδήποτε περαιτέρω ενέργεια και στάση στο φλέγον ζήτημα. Είναι αυτή που θα αποκαλύψει τα γενεσιουργά αίτια του προβλήματος και θα καθορίσει την ενδεδειγμένη αντιμετώπισή του.

Η μη απάντηση καθιστά έωλη κάθε συζήτηση για το μεταναστευτικό και κάθε συμπέρασμα ή ενέργεια είναι εξ’ ορισμού αυθαίρετη.

Πρόκειται δηλαδή για ζήτημα μείζονος σημασίας να ξεκαθαριστεί το αν πρόκειται για ένα «φυσικό φαινόμενο» το οποίο οφείλεται στα αυθόρμητα αντανακλαστικά και την ανεπηρέαστη επιλογή των ανθρώπων που μεταναστεύουν ή σε συγκεκριμένες πολιτικές επιλογές οι οποίες σχεδιάζονται, συντονίζονται και υποστηρίζονται ποικιλοτρόπως από συγκεκριμένα κέντρα αποφάσεων, τα οποία χρησιμοποιούν τους μετανάστες ως «εργαλείο» αποβλέποντας σε συγκεκριμένα πολιτικά κέρδη.

Δυστυχώς η «ελεύθερη» δημοσιογραφία δεν επέλεξε μέχρι τώρα να διερευνήσει αυτό το ερώτημα. Αρκείται μόνο στο να μας δείχνει τα έκπληκτα και γεμάτα απορία μάτια των αθώων παιδιών που υποφέρουν τα πάνδεινα ή και πεθαίνουν ακόμη στο βασανιστικό αυτό ταξίδι, χωρίς να διευκρινίζεται όμως το αν κάποιοι εκμεταλλευόμενοι τη συναισθηματική φόρτιση που προκαλεί το θέαμα επιδιώκουν να πετύχουν στόχους παγκόσμιας κυριαρχίας.

Χωρίς να διευκρινίζεται το αν αυτοί που τους ωθούν στη μετανάστευση είναι οι ίδιοι που τους «ήπιαν κυριολεκτικά το αίμα», πρώτα με την αποικιοκρατία και στη συνέχεια με πολέμους κατακτητικούς με σκοπό τον «εκδημοκρατισμό» των χωρών τους. Οι ίδιοι που τώρα παριστάνουν τους ανθρωπιστές, επιχειρώντας δήθεν να στέρξουν τους εξαθλιωμένους μετανάστες. Αδιαφορώντας για τα βάσανα και τους θανάτους που προκαλούνται κατά τη μεταφορά. Για να μην πούμε ότι τους επιδιώκουν κιόλας αυτούς τους θανάτους για να δημιουργήσουν κλίμα συγκίνησης και κατευνασμού των αντιδράσεων στις χώρες διέλευσης και προορισμού.

Η συγκάλυψη όμως όλων αυτών των εγκλημάτων ουδόλως συνάδει με την έννοια της «ελεύθερης» και «δημοκρατικής» δημοσιογραφίας. Πρόκειται για μια δημοσιογραφία «εργαλειακή». Μια δημοσιογραφία συνένοχο και συνεργό εκείνων που εγκληματούν κατά της ανθρωπότητας.

Πάντως σε κάθε περίπτωση η φτώχεια και η δυστυχία των ανθρώπων που μεταναστεύουν, από μόνη της δεν αρκεί για να εξηγήσει το φαινόμενο. Απαιτούνται χρήματα, τα οποία οι ίδιοι δεν διαθέτουν και τα οποία προφανώς τους δίδονται μυστικά. Όμως η εξεύρεση, η διάθεση και η διακίνηση τέτοιων ποσών και μάλιστα με απόλυτη μυστικότητα, προϋποθέτει τη στενή συνεργασία πολύ ισχυρών οικονομικών παραγόντων, του διεθνούς τραπεζικού συστήματος, μυστικών και κρατικών υπηρεσιών και πλήθος ΜΚΟ.

Αν πολλαπλασιάσει κάποιος τον αριθμό των εκατομμυρίων λαθρομεταναστών που έχουν περάσει τα τελευταία είκοσι χρόνια προς την Ευρώπη (από Ελλάδα, Ιταλία, Ισπανία κλπ) με τα ποσά που όλοι αυτοί πλήρωσαν για τη μεταφορά τους, το ποσό που προκύπτει είναι ιλιγγιώδες. Με τους πιο μετριοπαθείς υπολογισμούς υπερβαίνει τα πενήντα δισεκατομμύρια δολάρια. Άρα είναι προφανές ότι υπάρχει κρυφή χρηματοδότηση.

Επομένως δεν πρόκειται για μια αυθόρμητη αντίδραση κάποιων κατατρεγμένων. Οι δυστυχισμένοι άνθρωποι που υφίστανται τις απίστευτες ταλαιπωρίες δεν είναι τίποτε άλλο παρά οι «ανθρώπινες ασπίδες» που χρησιμοποιεί ο νεοφιλελευθερισμός για να εισβάλλει στα εθνικά κράτη και να τα καταλύσει.

Αδιαφορώντας οι νεοταξίτες για τα δεινά και τις ανθρωπιστικές καταστροφές που προκαλούν επιδιώκουν να επιβάλλουν το ιμπεριαλιστικό τους όνειρο για έλεγχο και υποταγή ολόκληρου του πλανήτη, διαλύοντας τα εθνικά κράτη επειδή αυτά αντιστέκονται στην ισοπέδωση και τον εξανδραποδισμό. Αυτό εξυπηρετεί η λαθρομετανάστευση και για αυτό και την πραγματοποιεί ο νεοφιλελευθερισμός.

Για αυτό και όλα ανεξαιρέτως τα αριστερά κόμματα έχουν την τιμητική τους στα «τηλεκατευθυνόμενα» ΜΜΕ. Με τον αντεθνικό – διεθνιστικό τους λόγο συνδράμουν τα ληρώδη μυθεύματα της Νέας Τάξης καλυπτόμενοι πίσω από τις γνωστές φανφάρες περί ανθρωπισμού. Για τις υπηρεσίες τους φυσικά αμείβονται πλουσιοπάροχα από τους «φονιάδες των λαών», που τόσο «σκληρά πολεμούν».

Για τον ίδιο λόγο έχουν επίσης την τιμητική τους στα ΜΜΕ και οι οπαδοί της «ψευδονεοβυζαντινής σχολής» (μαζί με όλους τους ανθέλληνες διεθνιστές και αναρχικούς). Πρόκειται για κάποιους «διανοούμενους» οι οποίοι υποστηρίζοντας την άποψη ότι ο ελληνισμός μπορεί να ακμάσει μόνο υπό συνθήκες πολυεθνικής αυτοκρατορίας και καταλογίζοντας στο ελληνικό έθνος-κράτος κάθε κακοδαιμονία, ουσιαστικά συνδράμουν στην κατάρρευση και την κατάλυσή του, τασσόμενοι και αυτοί ουσιαστικά υπέρ της Νέας Τάξης με την οποία υποτίθεται ότι διαφωνούν. «Παραδόξως» και αυτοί επίσης αμείβονται πλουσιοπάροχα από τη «βαρβαρική δύση» την οποία κατηγορούν ότι κατέλυσε το Βυζάντιο.

Για αυτό δαιμονοποιούνται συστηματικά από τα ΜΜΕ όσοι αγαπούν την Πατρίδα τους και αντιστέκονται στα σχέδια του ιμπεριαλιστικού νεοφιλελευθερισμού και της παγκοσμιοποίησης.

Για αυτό και επιχειρούν να προσάψουν στους Ενεργούς Πατριώτες, δηλαδή τους Εθνικιστές τη «ρετσινιά» του μισαλλόδοξου και του ρατσιστή.

Η αλήθεια φυσικά είναι ακριβώς η αντίθετη. Διότι ο Εθνικισμός είναι η μόνη στάση ζωής που εδράζεται στο σεβασμό του δικαιώματος κάθε ανθρώπου να ζει ελεύθερος καθορίζοντας ο ίδιος τα της τύχης του, ζώντας εντός των ορίων του κράτους έθνους στο οποίο ανήκει.

Ο Εθνικισμός δεν επιβουλεύεται κανέναν. Δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση κατακτητική διάθεση εναντίον άλλων εθνών και επιβολή του δικού μας έθνους δια της βίας πάνω στους άλλους. Αυτά που αποδίδουν τα ΜΜΕ στον Εθνικισμό δεν είναι τα χαρακτηριστικά του Εθνικισμού αλλά του νεοφιλελευθερισμού-ιμπεριαλισμού, της σιωνιστικής παγκοσμιοποίησης.

Ο Εθνικισμός δεν είναι ξενοφοβικός προς τις άλλες κουλτούρες και τις άλλες φυλές όπως ισχυρίζονται οι επικριτές του, αλλά ακριβώς το αντίθετο. Θεωρεί ως απόλυτα φυσιολογικό και αποδεκτό η κάθε φυλή, άρα και το κάθε Έθνος, να έχει το δικό του κράτος στα εσωτερικά του οποίου κανένας δεν έχει το δικαίωμα να παρεμβαίνει. Να έχει τη δική του «κουλτούρα» (πνευματική καλλιέργεια) και το δικό του πολιτισμό.

Ο νεοφιλελευθερισμός και οι οπαδοί της παγκοσμιοποίησης είναι εκείνοι που είναι ξενοφοβικοί και δεν ανέχονται τη διαφορετικότητα. Αυτοί είναι που επιδιώκουν να επιβάλλουν ομογενοποίηση των φυλών και την επικράτηση ενός πολιτισμού, μιας γλώσσας και μιας θρησκείας (την Πανθρησκεία) σε όλο τον κόσμο.

Ένας από τους πιο σημαντικούς θεωρητικούς του νεοφιλελευθερισμού και της παγκοσμιοποίησης ο Αμερικανός Robert Gilpin τονίζει χαρακτηριστικά: «Οι διαφορετικοί πολιτισμοί δημιουργούν άνιση ανάπτυξη και η άνιση ανάπτυξη δημιουργεί προβλήματα ασφάλειας μεταξύ των λαών και πολέμους».

Αυτό υποτίθεται ότι πάει να διορθώσει η παγκοσμιοποίηση. Επιδιώκει να επιβάλει έναν ομογενοποιημένο τύπο ανθρώπου που να συγκεφαλαιώνει όλες τις κουλτούρες μαζί, ώστε να μην υπάρχουν τα σύνορα και οι πολιτισμικές διαφορές που κατά την άποψη της Νέας Τάξης γεννούν τους πολέμους. Έτσι πιστεύουν ότι θα επικρατήσει η παγκόσμια ειρήνη.

Απόλυτος μύθος δηλαδή η ανοχή στο διαφορετικό από τους νεοταξίτες παγκοσμιοποιητές, Επικυρίαρχους και κατά τόπους «τσιράκια» τους. Η αλήθεια είναι ακριβώς αντίθετη. Έχουν μίσος για κάθε διαφορετικό. Είναι μια θεωρία πραγματικά μισαλλόδοξη που βασίζεται στη βίαιη επιβολή ενός και μόνο πολιτισμού παγκοσμίως και στην εξάλειψη κάθε διαφορετικότητας.

Απόδειξη της βίαιης της μισαλλόδοξης και δολοφονικής φύσης του νεοφιλελευθερισμού είναι όλοι οι πόλεμοι των τελευταίων τριάντα ετών που έγιναν για την επιβολή της παγκοσμιοποίησης: Γιουγκοσλαβία, Γεωργία, Ιράκ, Αφγανιστάν, Λιβύη, Συρία, Ουκρανία, «Αραβική Άνοιξη», «έγχρωμες επαναστάσεις» κλπ.

Στον αντίποδα αυτού του αίσχους, ο Εθνικισμός, θα μπορούσε να συνοψιστεί σε μια γνωστή για τους Έλληνες φράση, που λέει: «Δεν διεκδικούμε τίποτε ξένο δεν παραχωρούμε τίποτε οικείο». Χωρίς αυτό φυσικά να σημαίνει ότι ο Εθνικιστής παραιτείται από την αρχή των ιστορικών δικαιωμάτων και τη διεκδίκηση απελευθέρωσης των σκλαβωμένων πατρίδων. Ο Εθνικιστής δεν είναι επιθετικός και αναθεωρητικός προς τους γείτονές του, αλλά για αυτόν δεν υπάρχει χρονικό όριο απαλοιφής των ιστορικών του δικαιωμάτων από εδάφη που έχασε δια της βίας, πέραν του οποίου η βία συγχωρείται και η άδικη κατάληψη μεταβάλλεται σε νόμιμη.

Κανένας λοιπόν «ανθρωπιστής» δημοσιογράφος δεν ενδιαφέρθηκε ποτέ να διερευνήσει το καθοριστικής σημασίας ερώτημα της χρηματοδότησης της λαθρομετανάστευσης, το τόσο αποκαλυπτικό για τα αίτια και τους στόχους της τεράστιας αυτής μεταφοράς πληθυσμών. Αντίθετα επιδίδονται συστηματικά σε νεοπλασίες χαρακτηρίζοντας πρόθυμα ως ρατσιστές και μισάνθρωπους όλους εκείνους οι οποίοι ουδέποτε εξέφρασαν μίσος εναντίον άλλων ανθρώπων, φυλών ή εθνών. Αλλά αντίθετα σέβονται απόλυτα το δικαίωμά τους να ζουν ανεξάρτητοι εξουσιάζοντας οι ίδιοι τις ζωές τους και την τύχη των πατρίδων τους, διεκδικώντας όμως παράλληλα το δικαίωμα να εξουσιάζουν και αυτοί τη δική τους πατρίδα.

Μια καινοφανής νεοπλασία που «παίζει» πολύ τώρα τελευταία στα κανάλια των αγραμμάτων, στρεβλωτική και αυτή παραδοσιακών εννοιών των διεθνών σχέσεων και της ιστορίας, είναι ο «Εθνικισμός» του Ερντογάν. Κάποιοι άθλιοι που αυτοαποκαλούνται δημοσιογράφοι, αλλά δεν είναι τίποτε άλλο από διατεταγμένα τσιράκια ξένων μυστικών υπηρεσιών, πάνω στον υβριστικό τους οίστρο εναντίον του Εθνικισμού και στην προσπάθειά τους να τον δαιμονοποιήσουν ακόμη περισσότερο, χαρακτηρίζουν τις απειλές του Ερντογάν εναντίον της Ελλάδος ως «εθνικιστικό παραλήρημα».

Πληροφορώ λοιπόν τα μίσθαρνα όργανα των ξένων συμφερόντων ότι ο Ερντογάν είναι ισλαμιστής και σε καμμία περίπτωση Εθνικιστής, γεγονός που φαίνεται ξεκάθαρα άλλωστε στο ότι προσπαθεί να προσεταιριστεί πληθυσμούς αλλοεθνείς, προκειμένου να επιτύχει τους επεκτατικούς σκοπούς του. Όπως ακριβώς κάνουν, δηλαδή, οι τζιχαντιστές.

Για όλα αυτά όμως δεν φταίει κανένας Εθνικισμός παρά μόνον ο νεοφιλελευθερισμός και οι ισλαμιστικές τάσεις της Τουρκίας. Οι νεοφιλελεύθεροι αμερικανοσιωνιστές έφεραν τον Ερντογάν στο «τιμόνι» της Τουρκίας. Αυτοί τον στηρίζουν και τον κατευθύνουν και αυτοί υπαγορεύουν την επιθετική πολιτική της Αλβανίας σε βάρος μας. Ο νεοφιλελευθερισμός και όχι ο Εθνικισμός.

Να τι έλεγε ο πατέρας του ελληνικού εθνικισμού Ίωνας Δραγούμης για τον πολιτισμό και τα έθνη:

«Οι εθνικιστές δεν έχουν χωματική βουλημία. Στο διάβολο όλοι οι ιμπεριαλισμοί»

«Ποιος είναι ο τελικός προορισμός των εθνών; Ο πολιτισμός! Να ένα έργο άξιο για τα έθνη, έργο αληθινά ανθρώπινο. Να πως τα έθνη είναι χρήσιμα στην ανθρωπότητα. Πολιτισμούς γεννούν τα έθνη και αυτά μονάχα. Δεν φθάνει όμως να είναι ένα έθνος πολιτισμένο, πρέπει να είναι πολιτισμένο και από δικό του πολιτισμό. Οι πολιτισμοί γεννιούνται ο καθένας σε κάποια πατρίδα, σε κάποια εποχή και σε κάποιο έθνος. Έξω από αυτά δεν μπορεί να σταθεί πολιτισμός».

«Μόνο εμείς, όσοι νοιώθουμε την δική μας την πατρίδα, μπορούμε να νοιώσουμε και των άλλων τις πατρίδες. Πρώτα πρέπει να νοιώσω τον εαυτό μου καλά, έπειτα καλά το έθνος μου και έτσι φθάνω στην ανθρωπότητα. Όσοι λένε πως είναι κοσμοπολίτες και δεν περνούν από όλα αυτά τα στάδια, δεν μπορούν να νοιώσουν την ανθρωπότητα».

Ίσως τελικά δεν είναι υπερβολικό αυτό που άκουσα να λέει κάποιος. Ότι δηλαδή το πρόβλημα των ΜΜΕ σε μεγάλο βαθμό έγκειται στο ότι η δημοσιογραφία στην Ελλάδα αναπτύχθηκε σε βάρος της... κτηνοτροφίας. Και ότι η πλειοψηφία των δημοσιογράφων κατάγεται επαγγελματικά από τον συμπαθή κλάδο των τσοπάνηδων.

Δεν το έχω ψάξει, αλλά σαν πρώτη διαπίστωση μπορώ να πω ότι είναι πράγματι γεγονός πως η εκρηκτική ανάπτυξη των ΜΜΕ, ιδιαιτέρως στη δεκαετία του ’80, συμπίπτει χρονικά με την κατάρρευση της κτηνοτροφίας στην Ελλάδα. Που απορροφήθηκαν επαγγελματικά όλοι αυτοί οι κτηνοτρόφοι, οι οποίοι κάποτε έβοσκαν «βοβάλες», όπως λέει και το γνωστό τραγούδι του Μηλιώκα; Ίσως θα ήταν ένα ενδιαφέρον αντικείμενο έρευνας η κοινωνική - καταγωγική προέλευση της πλειοψηφίας των δημοσιογράφων.

Ενδεχομένως η παντελής έλλειψη ηθικών αξιών-αντιστάσεων και ανοχή στον παράνομο και αντισυνταγματικό τρόπο λειτουργίας των ΜΜΕ, να εξηγείται σε μεγάλο βαθμό από την πολύ χαμηλή κατά κεφαλήν τους καλλιέργεια. Ίσως όμως και να οφείλεται στο ότι πολύ πριν ξεπουλήσουν τον αυτοσεβασμό και την τιμή της επαγγελματικής τους δεοντολογίας έχουν συνήθως ξεπουλήσει στα παρασκήνια την ίδια την προσωπική τους τιμή και αξιοπρέπεια. Ίσως πάλι και να οφείλεται και στο ότι αυτοί οι άνθρωποι έμαθαν για πολλά χρόνια να ζουν παρασιτικά προσκολλημένοι σε ένα σάπιο και ξενόδουλο σύστημα εξουσίας.

Σε κάθε περίπτωση πάντως και αυτό το πρόβλημα θα μπορούσε να το λύσει μια Εθνική Κυβέρνηση. Οι Εθνικές Κυβερνήσεις δεν έχουν αδιέξοδα. Οι περισσότεροι από αυτούς-ές, τους εξαιρετικά εύρωστους-ες όπως μαρτυρά το παρουσιαστικό τους ανθρώπους της δημοσιογραφίας, θα μπορούσαν να βοηθηθούν να νοιώσουν ξανά τη χαρά της δημιουργίας, συνεισφέροντας τα μέγιστα στην ανάκαμψη της εθνικής οικονομίας με την επιστροφή τους στην πρωτογενή παραγωγή. «Οψόμεθα εις Φιλίππους».

Όλη η αλήθεια για τον “κόκκινο Δεκέμβρη” του ΄44

Ναι, δεν είναι σωστό να ξύνουμε παλιές πληγές. Ναι, πρέπει να υπάρξει εθνική συμφιλίωση. Ναι, πρέπει να υπάρξει λήθη του κακού παρελθόντος, που διχάζει τους Έλληνες. Ναι, αλλά η λήθη δεν μπορεί να είναι μονόπλευρη και να εμφανίζονται σήμερα οι προδότες ως ήρωες και οι ήρωες ως προδότες. Ναι, αλλά δεν μπορεί να ξεχάσουμε την Ιστορία μας, γιατί οι λαοί που ξεχνούν την Ιστορία τους πεθαίνουν. Η ανάδειξη, λοιπόν, της παραποιημένης ιστορικής αληθείας για τα γεγονότα του «Κόκκινου Δεκέμβρη του ’44», είναι η μόνη σκοπιμότης της σημερινής μας ιστορικής αναδρομής.

Μάιος 1944: Η Ελλάς στην βρετανική σφαίρα επιρροής

Τον Οκτώβριο του ’44, οι Γερμανοί αποχωρούν από την Ελλάδα, ενώ ηττώνται σε όλα τα μέτωπα. Η τύχη του Μεγάλου Πολέμου έχει πλέον κριθεί, και μόνο ένα θαύμα μπορεί να αλλάξει τον ρου της Ιστορίας. Δύο εκ των «μεγάλων νικητών», οι Άγγλοι και οι Σοβιετικοί, είχαν ήδη κάνει τις συμφωνίες τους, για το μοίρασμα των ζωνών επιρροής. Η εκχώρηση της Ελλάδος στην βρετανική σφαίρα επιρροής, είχε συμφωνηθεί κατ’ αρχάς τον Μάιο του 1944, κατά την συνάντηση του Βρετανού υπουργού Εξωτερικών, Α. Ήντεν, με τον σοβιετικό πρεσβευτή στο Λονδίνο, Ι. Γκούσεφ. Απόδειξη της ισχύος των συμφωνηθέντων του Μαΐου, είναι ένα υπόμνημα του Α. Βισίνσκυ, Σοβιετικού αντιπροσώπου στο Συμβούλιο Ασφαλείας, στις 23/09/1944: «Η σοβιετική κυβέρνηση ενθυμείτε πως τον Μάιο του ’44, στις συνομιλίες του Ήντεν με τον σοβιετικό πρεσβευτή Γκούσεφ, συμφωνήθηκε ότι η Ελλάδα ανήκει στην βρετανική σφαίρα επιρροής και η Ρουμανία στην σοβιετική. Τηρώντας την συμφωνία μας, η σοβιετική κυβέρνηση επιβεβαιώνει ότι δεν έχει αντίρρηση για την αποστολή βρετανικών στρατευμάτων στην Ελλάδα και δηλώνει ότι δεν προτίθεται να στείλει δικά της στρατεύματα» (πηγή: «Το Βήμα», της 11/12/1994). Επίσης, μια ακόμη απόδειξη, είναι το γεγονός ότι ο Σοβιετικός στρατάρχης Τολμπούχιν σταμάτησε την προέλασή του στα σύνορα της Βουλγαρίας και δεν κατήλθε στην Ελλάδα, παρά τις… αγωνιώδεις προσκλήσεις των κουκουέδων.

Η «συμφωνία των ποσοστών», μεταξύ Τσώρτσιλ και Στάλιν

Η πρώτη συμφωνία του Μαΐου, επικυρώθηκε την 9η Οκτωβρίου 1944 (λίγες ημέρες προ της αποχωρήσεως των Γερμανών από την Ελλάδα), με την λεγομένη «συμφωνία των ποσοστών», κατά την συνάντηση Τσώρτσιλ-Στάλιν, στην Μόσχα. Ιδού πως περιγράφει τον ωμό διαμελισμό των Βαλκανίων σ’ ένα παλιόχαρτο, ο Τσώρτσιλ:«Δήλωσα: Ας τακτοποιήσουμε τις υποθέσεις μας στα Βαλκάνια. Τα στρατεύματά σας βρίσκονται στην Ρουμανία και στην Βουλγαρία. Έχουμε στις χώρες αυτές συμφέροντα, αποστολές, πράκτορες. Ας αποφύγουμε να συγκρουστούμε επί θεμάτων που δεν αξίζουν τον κόπο. Ως προς ότι αφορά την Μεγάλη Βρετανία και την Ρωσσία, τι θα λέγατε για μια υπεροχή κατά 90% υπέρ ημών στην Ελλάδα και για μια ισοτιμία 50% στην Γιουγκοσλαβία; Ενώ μετέφραζαν όσα είπα, έγραψα σε μισή κόλλα χαρτί: Ρουμανία: Ρωσσία 90% – Άλλοι 10%, Ελλάδα: Μεγάλη Βρετανία 90% – Άλλοι 10%, Γιουγκοσλαβία: 50%, Βουλγαρία: Ρωσσία 75% – Άλλοι 25%. Έσπρωξα το χαρτί μπρος στον Στάλιν, που είχε ήδη ακούσει τη μετάφραση. Επικράτησε μια μικρή σιγή και κατόπιν πήρε ένα μπλε μολύβι, έκανε στο χαρτί ένα χοντρό σήμα συμφωνίας, και κατόπιν το επέστρεψε. Το όλο θέμα τακτοποιήθηκε σε λιγότερο χρόνο απ’ ότι χρειάζεται κανείς για να γράψει τα παραπάνω…» (πηγή: Τσώρτσιλ, «Απομνημονεύματα»).

Το ΚΚΕ τα εγνώριζε όλα!

Ερώτηση: Εγνώριζε το ΚΚΕ περί των συμφωνιών του Μαΐου και του Οκτωβρίου; Σίγουρα τις εγνώριζε εγκαίρως! Η «γραμμή» από την Μόσχα έφθανε πάντα στην ώρα της! Αυτό αποδεικνύεται, κατ’ αρχάς, από το γεγονός ότι το ΚΚΕ απεδέχθη την νομιμότητα της εξορίστου κυβερνήσεως «εθνικής ενότητος» υπό τον Γ. Παπανδρέου, κατά την «Διάσκεψη του Λιβάνου» (29/07/44), ενώ προηγουμένως είχε αντιρρήσεις. Μάλιστα, το ΕΑΜ μετείχε στην κυβέρνηση Παπανδρέου με 6 υπουργούς. Η αλλαγή γραμμής οφείλεται στην επίσκεψη της σοβιετικής στρατιωτικής αποστολής υπό τον συνταγματάρχη Ποπώφ, στο ορεινό στρατηγείο των συμμοριτών στην Θεσσαλία, τέσσερις ημέρες ενωρίτερα. Δεύτερον, από την υπογραφή του στρατιωτικού ηγέτη του ΕΛΑΣ, Σ. Σαράφη, στην «Συμφωνία της Καζέρτας» (26/09/44), με την οποία όλες οι εν ενεργεία ανταρτικές ομάδες υπάγονταν στην υπό τον Γ. Παπανδρέου κυβέρνηση του Καΐρου, η οποία με την σειρά της τις έθετε υπό τας διαταγάς του Εγγλέζου στρατηγού Σκόμπυ, διοικητού των συμμαχικών δυνάμεων για την απελευθέρωση της Ελλάδος. Προφανώς, ο Σαράφης δεν θα αποτολμούσε να υπογράψει τέτοια συμφωνία, που στην ουσία ακύρωνε τα σχέδια του ΚΚΕ για βίαιη κατάληψη της εξουσίας, μετά την επικειμένη αποχώρηση των Γερμανών, χωρίς την σύμφωνη γνώμη της ηγεσίας του ΚΚΕ κι αυτή με την σειρά της χωρίς την σχετική εντολή από την Μόσχα. Τρίτον, από την αδράνεια που έδειξε το ΚΚΕ προς κατάληψη της εξουσίας, αμέσως μετά την αποχώρηση των Γερμανών, όταν η κυβέρνηση Παπανδρέου δεν είχε ακόμα κανένα ένοπλο στήριγμα και μ’ ένα φύσημα θα έπεφτε. Πράγματι, οι εθνικές δυνάμεις του Ζέρβα βρίσκονταν στην Ήπειρο, τα Τάγματα Ασφαλείας είχαν εξουδετερωθεί (όσοι άνδρες τους γλίτωσαν από το λεπίδι του Βελουχιώτη ήταν κρατούμενοι των Άγγλων, στο Γουδί και σε πρόχειρα στρατόπεδα συγκεντρώσεως στην επαρχία), ενώ οι πρώτες οργανωμένες εθνικές στρατιωτικές μονάδες της Μέσης Ανατολής, η «Ταξιαρχία του Ρίμινι» και ο «Ιερός Λόχος», κατέφθασαν στην Αθήνα στις 9 Νοεμβρίου.

Ξαφνικά, προκύπτει αδιέξοδο!

Υπ’ αυτές τις συνθήκες, ο Γ. Παπανδρέου ζήτησε την διάλυση όλων των ενόπλων σωμάτων (ΕΔΕΣ και ΕΛΑΣ), μέχρι το τέλος του έτους. Μετά από αρκετές αμφιταλαντεύσεις, στις 27 Νοεμβρίου, πραγματοποιήθηκε ευρεία σύσκεψη του Παπανδρέου με τους υπουργούς του ΕΑΜ που μετείχαν στην κυβέρνηση, για να επιτευχθεί οριστική συμφωνία. Πράγματι, συμφωνήθηκε η διάλυση όλων των ενόπλων σωμάτων και η δημιουργία Εθνικού Στρατού, στον οποίον θα ενσωματώνονταν η Ταξιαρχία του Ρίμινι, ο Ιερός Λόχος, μια μονάδα του ΕΔΕΣ και μια ταξιαρχία του ΕΛΑΣ. Την επομένη, ο Παπανδρέου ανακοίνωσε την επίτευξη της συμφωνίας. Όμως, το απόγευμα της ιδίας, ο αριστερός υπουργός Ζέβγος, κατ’ εντολήν του αρχηγού του ΚΚΕ, Γ. Σιάντου, επεσκέφθη τον Παπανδρέου και ζήτησε την ακύρωση της συμφωνίας, απαιτώντας τον αφοπλισμό της Ταξιαρχίας του Ρίμινι και του Ιερού Λόχου. Ο Παπανδρέου δεν εδέχθη τις εξωφρενικές αυτές απαιτήσεις. Το πρωί της 29ης Νοεμβρίου, συνεκλήθη εκτάκτως σύσκεψη της Κ.Ε. του ΕΑΜ, χωρίς αποτέλεσμα. Οι εργασίες συνεχίστηκαν την επομένη και η κατάληξη ήταν η υιοθέτηση των αδιάλλακτων θέσεων του Σιάντου. Μετά την οριστική απόφαση του ΕΑΜ για απόρριψη της συμφωνίας, έγινε μια τελευταία συνάντηση Παπανδρέου-Σιάντου, στην οποία ο Παπανδρέου επέδειξε στον αρχηγό του ΚΚΕ τηλεγράφημα του Τσώρτσιλ, στο οποίο απέρριπτε τον αφοπλισμό του Ιερού Λόχου και της Ταξιαρχίας του Ρίμινι. Επρόκειτο για ένα μήνυμα, ότι η Βρετανία δεν θα έμενε απαθής στις όποιες εξελίξεις. Παρ’ όλα αυτά, ο Σιάντος επέμεινε στην στάση του. Την 1η Δεκεμβρίου, ο Σκόμπυ εξέδωσε επίσημη ανακοίνωση, στην οποία καθιστούσε σαφές πως οι βρετανικές δυνάμεις στην Ελλάδα θα υπεράσπιζαν ενεργά την κυβέρνηση Παπανδρέου. Ούτε απ’ αυτό συγκρατήθηκε ο Σιάντος, ο οποίος ανακοίνωσε την πραγματοποίηση μεγάλου συλλαλητηρίου διαμαρτυρίας στο κέντρο των Αθηνών, για την 3η Δεκεμβρίου, ενώ ακολούθησαν οι παραιτήσεις των 6 υπουργών του ΕΑΜ. Μετά κι απ’ αυτές τις ενέργειες, ήταν πλέον φανερό, πως το ΚΚΕ οδηγούσε τα πράγματα στα άκρα!

Η αρχή του 2ου Γύρου   

Αρχικά, η κυβέρνηση είχε δώσει άδεια για την πραγματοποίηση του συλλαλητηρίου, αλλά οι πληροφορίες που έφταναν μιλούσαν για απαρχή του «δεύτερου γύρου» (ως «πρώτος γύρος» της κομμουνιστικής ανταρσίας θεωρούνται οι απόπειρες εξοντώσεως όλων των ενόπλων μη κομμουνιστικών σωμάτων, κατά την περίοδο της κατοχής). Έτσι, την παραμονή της συγκεντρώσεως, η κυβέρνηση Παπανδρέου ανακάλεσε την άδεια. Ήταν, όμως, πολύ αργά! Το ΚΚΕ είχε επιλέξει το δρόμο του… Το πρωί της Κυριακής 3ης Δεκεμβρίου, μέγα πλήθος ενόπλων κομμουνιστών κατέκλυσε την Πλατεία Συντάγματος. Η σύγκρουση ήταν βέβαιη, έμενε μόνο μια αφορμή για να ξεσπάσει. Γύρω στις 11, κι ενώ ο κόκκινος όχλος πολιορκούσε το κτίριο της Αστυνομίας, έπεσαν οι πρώτοι πυροβολισμοί. Είναι άγνωστο ποιός πυροβόλησε πρώτος, οι κομμουνιστές ή η Αστυνομία. Κάποιες μαρτυρίες, αναφέρουν ότι τα πυρά ξεκίνησαν από κάποιον (άγνωστο) ελεύθερο σκοπευτή. Την άποψη αυτή υποστηρίζουν –κυρίως- οι αριστεροί, αφήνοντας να εννοηθεί ότι αυτός ο άγνωστος ήταν άνθρωπος της κυβερνήσεως και των Άγγλων. Το σίγουρο είναι, ότι, η κυβέρνηση που ήλεγχε μόνον την περιοχή του κέντρου των Αθηνών, την Κρήτη, τα νησιά του Αιγαίου, τα νησιά του Ιονίου, την Ήπειρο (μέσω των δυνάμεων του Ζέρβα) και ένα μικρό τμήμα της Ανατολικής Μακεδονίας (μέσω των δυνάμεων του Φωστερίδη) δεν είχε κανέναν λόγο να επιδιώκει την σύγκρουση. Αντιθέτως, βάσει των δεδομένων, οι κομμουνιστές είχαν πολλούς λόγους να επιδιώκουν τη σύγκρουση. Ήλεγχαν ολόκληρη την περιοχή της Αττικής (εκτός από το κέντρο των Αθηνών) και το μεγαλύτερο τμήμα της χώρας, οργανωμένο κράτος και τακτικός στρατός δεν υπήρχαν, ενώ τα ηρωϊκά Τάγματα Ασφαλείας, ο μόνος σχηματισμός που μπορούσε να τους αντιμετωπίσει δυναμικά, είχε διαλυθεί και οι άνδρες τους (όσοι είχαν γλυτώσει από το κομμουνιστικό μαχαίρι) ήταν αιχμάλωτοι των Άγγλων. Επίσης, οι συνθήκες που επικρατούσαν (φτώχεια και δυστυχία) ήταν από μαρξιστικής-λενινιστικής απόψεως οι πιο ώριμες για την επιτυχία της επαναστάσεως. Η ευκαιρία, λοιπόν, ήταν μοναδική και το ΚΚΕ την άρπαξε από τα μαλλιά! Κι αν ακόμα λοιπόν, υπήρξε ο άγνωστος ελεύθερος σκοπευτής, αυτός σίγουρα θα ήταν προβοκάτορας του ΚΚΕ!

Άγγλοι και Σοβιετικοί στην «Μεγάλη Βρετανία»

Την 3η Δεκεμβρίου, υπήρχαν στους δρόμους της Αθήνας και βρετανικά στρατεύματα, με άρματα μάχης. Δεν αναμίχθηκαν, όμως, στην σύγκρουση.  Μετά τους πρώτους πυροβολισμούς επικράτησε σύγχυση. Οι διαδηλωτές διαλύθηκαν προς στιγμήν, αλλά σύντομα ανασυντάχθηκαν. Δεν επιχείρησαν όμως κάτι περισσότερο και η ένταση εκτονώθηκε προσωρινά. Η λήξη του συλλαλητηρίου έγινε στις 4:30 το απόγευμα. Εδώ πρέπει να πούμε, ότι τον τελευταίο καιρό, η έδρα της κυβερνήσεως Παπανδρέου, της αγγλικής διοικήσεως, αλλά και της εξαμελούς σοβιετικής στρατιωτικής αποστολής, υπό τον Συνταγματάρχη Γκριγκόρι Ποπώφ, ήταν το ξενοδοχείο «Μεγάλη Βρετανία». Εκεί, όχι μόνο συνεδρίαζαν, αλλά και διέμεναν όλοι οι παραπάνω και τα μέλη των οικογενειών τους. Το αποτέλεσμα των συγκρούσεων της πρώτης ημέρας ήταν 11 νεκροί και 40 περίπου τραυματίες από την πλευρά των στασιαστών και 6 νεκροί και 20 τραυματίες από την πλευρά της Αστυνομίας. Οπότε διερωτώμεθα: αν είχαν εντολή οι αστυνομικοί (οι οποίοι είχαν πιάσει επίκαιρες θέσεις π.χ. μπαλκόνια, ταράτσες κτιρίων κ.τ.λ.) να πυροβολήσουν και την πρόθεση να σκοτώσουν, μόνο 11 θα ήταν οι νεκροί και 40 οι τραυματίες; Έπειτα, αφού οι κομμουνιστές ήταν άοπλοι, όπως υποστηρίζουν, ποιός σκότωσε και τραυμάτισε τους αστυνομικούς; Μήπως …αυτοτραυματίστηκαν;

Φέρετρα γεμάτα… πέτρες!

Την επομένη, οι κομμουνιστές διοργάνωσαν παλαϊκή κηδεία των νεκρών τους. Οι νεκροί είπαμε ότι ήταν 11, αλλά στην κηδεία εμφανίστηκαν 21 φέρετρα! Τι περιείχαν τα παραπανίσια φέρετρα; Πέτρες! Η συγκέντρωση έγινε στη Μητρόπολη και ακολούθως η νεκρική πομπή κατευθύνθηκε στο Σύνταγμα. Θέλοντας να δώσουν μελοδραματικό τόνο, οι κομμουνιστές είχαν τοποθετήσει στην κεφαλή της πομπής ένα πανό που έγραφε το σύνθημα «όταν ο λαός βρίσκεται μπροστά στον κίνδυνο της τυραννίας διαλέγει ή τις αλυσίδες ή τα όπλα». Το πανό, το οποίο κρατούσαν μαυροφορεμένες ύαινες, ήταν πιτσιλισμένο με κόκκινη μπογιά, υποτίθεται από το… αίμα των «αγωνιστών». Την ίδια ώρα, στις συνοικίες κροτάλιζαν τα κομμουνιστικά πολυβόλα σπέρνοντας θάνατο. Είχαν αρχίσει οι επιθέσεις των «αγωνιστών» στα αστυνομικά τμήματα. Το ένα μετά το άλλο «ξεκαθαρίστηκαν» ή παραδόθηκαν. Όσοι αστυνομικοί έκαναν το λάθος να πιστέψουν στα «χωνιά» που ούρλιαζαν προτρέποντάς τους να παραδοθούν, με εγγύηση ότι δε θα πάθουν τίποτα, εξετελέσθησαν επί τόπου! Όσα τμήματα κράταγαν, οι εφορμούντες κόκκινοι δαίμονες τα περιέλουζαν εξωτερικά με βενζίνη και τα έκαιγαν μαζί με τους ηρωϊκούς υπερασπιστές τους!

Η εποποιία του Συντάγματος Μακρυγιάννη.

Το πρωί της 6ης Δεκεμβρίου μπήκαν στη μάχη και τα βρετανικά στρατεύματα. Την ημέρα εκείνη, η ελεύθερη Ελλάδα άρχιζε από την Πλατεία Ομονοίας και τελείωνε στην περιοχή της Ακροπόλεως! Εν τω μεταξύ, οι κομμουνιστές επιτίθενται στις δυνάμεις της εθνικιστικής οργάνωσης «Χ» του Γ. Γρίβα, οι οποίες υπερασπίζονται την περιοχή του Θησείου. Μετά από επική αλλά άνιση μάχη (300 Χίτες εναντίον χιλιάδων ΕΑΜοκομμουνιστών), οι ανθέλληνες κατέλαβαν και το Θησείο. Ο Γ. Γρίβας, με τους μισούς περίπου άνδρες του, που είχαν απομείνει ζωντανοί, προωθήθηκαν προς το κέντρο της πόλεως, που παρέμενε ακόμα ελεύθερο. Το τελευταίο εμπόδιο των λυσσασμένων εχθρών της Ελλάδος προς το ελεύθερο κέντρο της πόλεως, ήταν το Σύνταγμα Χωροφυλακής Μακρυγιάννη. Εδώ θα δινόταν η μεγάλη, η πιο κρίσιμη μάχη για την ελευθερία της πατρίδας! Ή ταν ή επί τας! Το Μακρυγιάννη, υπεράσπιζαν 600 περίπου χωροφύλακες. Σ’ αυτούς τους λίγους έπεσε ο κλήρος για την σωτηρία των πολλών! 5.000 χιλιάδες οπλισμένοι ως τα δόντια κομμουνιστές, εφορμούν το πρωί της 6ης Δεκεμβρίου εναντίον του Συντάγματος. Τα χωνιά ουρλιάζουν: «Παραδοθείτε! Οι άνδρες του ΕΛΑΣ εγγυώνται για τη ζωή και τη σωματική σας ακεραιότητα με το λόγο της τιμής τους»! Κάποιοι ελάχιστοι μαχητές (καμμιά δεκαριά) λιγοψύχισαν. Βγήκαν προς τα έξω με τα χέρια ψηλά νομίζοντας ότι θα σωθούν. Τα κομμουνιστικά πολυβόλα τους θέρισαν! Πως είναι δυνατόν να έχουν λόγο τιμής οι άτιμοι;

Η ελληνική ψυχή δεν καταρρέει!

Οι Χωροφύλακες αμύνονται ηρωϊκά και αποκρούουν τις λυσσαλέες επιθέσεις του εχθρού που υποχωρεί πανικόβλητος. Οι επιθέσεις επαναλαμβάνονται κατά τακτά χρονικά διαστήματα. Το απόγευμα, οι κόκκινοι ανατινάζουν με δυναμίτη ένα τμήμα της μάντρας του στρατοπέδου και ορμούν προς τα μέσα. Αρχίζει μάχη σώμα με σώμα. Σε μια τέτοια μάχη δεν μπορούσε να μην παίξει το ρόλο της η αθάνατη ελληνική ψυχή. Οι εθνικόφρονες μαχητές αναγκάζουν τα στίφη των βουλγαρόψυχων να υποχωρήσουν ντροπιασμένα. Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει! Οι επόμενες ώρες περνούν με μια φαινομενική ηρεμία. Οι κατσαπλιάδες, αιφνιδιασμένοι από την ηρωϊκή αντίσταση των υπερασπιστών της Ελλάδος, μετρούν τις απώλειες και ανασυντάσσουν τις δυνάμεις τους. Το Μακρυγιάννη πρέπει να πέσει οπωσδήποτε, δεν υπάρχει άλλη λύση. Έρχονται συνεχώς και νέες ενισχύσεις. Ολόκληρη η δύναμη του ΕΛΑΣ πολιορκεί το Μακρυγιάννη! Οι υπερασπιστές του Συντάγματος βρίσκονται σε δύσκολη θέση. Τροφή δεν υπάρχει ούτε για δείγμα! Το φως και το νερό είναι κομμένο! Οι τραυματίες πεθαίνουν αβοήθητοι! Παντού συντρίμμια! Η στέγη και ο τρίτος όροφος του κτιρίου έχουν καταρρεύσει από τις βολές πυροβολικού του ΕΛΑΣ! Η ψυχή όμως, η ελληνική ψυχή των υπερασπιστών του έθνους δεν καταρρέει με τίποτα!

Αυτό είναι το «ευχαριστώ» σ’ αυτούς που έσωσαν την Ελλάδα!

Το πρωϊνό της 9ης Δεκεμβρίου γίνεται η μεγάλη επίθεση στην γκρεμισμένη μάντρα. Μέσα στους καπνούς και στις φωτιές, ξεπροβάλλουν οι ηρωϊκοί μαχητές του Συντάγματος και αποκρούουν κι αυτή την επίθεση! Οι συμμορίτες αφρίζουν! Την νύχτα της 11ης Δεκεμβρίου, οι κομμουνιστές δοκιμάζουν και πάλι. Νέα νίκη των νηστικών, διψασμένων και ταλαιπωρημένων εθνικοφρόνων! Το «κάστρο» του Μακρυγιάννη δεν πέφτει! Οι Θερμοπύλες ξαναζούν! Την 15η Δεκεμβρίου αποβιβάζονται στο Φάληρο ισχυρές βρετανικές δυνάμεις, προερχόμενες από την Ιταλία, στην οποία σημειωτέον οι μάχες με τους Γερμανούς συνεχίζονταν. Πανικόβλητοι οι συμμορίτες λύουν την πολιορκία του Μακρυγιάννη και σκορπίζονται. Η Ελλάδα νίκησε! Κι όμως! Σήμερα, 70 χρόνια μετά, οι μαχητές αυτού του έπους δεν τιμώνται από τους Σαμαράδες κ.λπ.! Αντίθετα, τιμώνται οι σφαγείς του λαού μας, αυτοί που πολέμησαν τότε για να διαμελίσουν τα ιμάτια της πατρίδος. Αυτό είναι το ευχαριστώ των αχάριστων και αχαρακτήριστων «ηγητόρων» του σήμερα! Ντροπή τους!

Ο Τσώρτσιλ στην Αθήνα.

Στις 18 Δεκεμβρίου, «εκλεκτά» στρατεύματα του ΕΛΑΣ (15.000 άνδρες) υπό τον αρχισφαγέα Βελουχιώτη και τον επίορκο στρατηγίσκο Σαράφη, επιτίθενται στην Ήπειρο κατά των δυνάμεων του ΕΔΕΣ. Μετά από λίγες ημέρες άνισου αγώνα, οι δυνάμεις του ΕΔΕΣ περνούν στην Κέρκυρα. Πάει και η Ήπειρος! Υπό τις χαώδεις αυτές συνθήκες, κατέφτασε τα Χριστούγεννα στην Αθήνα ο Τσώρτσιλ και προήδρευσε σε κοινή σύσκεψη Άγγλων-κυβερνήσεως-ηγεσίας του ΚΚΕ. Η σύσκεψη έγινε την τελευταία στιγμή στο κτίριο του ελληνικού υπουργείου των εξωτερικών, αντί για την «Μεγάλη Βρετανία». Αιτία της απότομης αλλαγής, ήταν η συνταρακτική αποκάλυψη, κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή, ότι το ξενοδοχείο «Μεγάλη Βρετανία», έδρα της κυβέρνησης Παπανδρέου και της βρετανικής στρατιωτικής διοίκησης, είχε παγιδευθεί από τον ΕΛΑΣ με εκρηκτικά, μέσω του δικτύου των υπονόμων, την παραμονή των Χριστουγέννων! Το πως αποκαλύφθηκε τελικά η παγίδευση του χώρου, είναι άγνωστο. Μάλλον, τη σχετική πληροφορία προς τους Βρετανούς την έδωσε κάποιος πράκτοράς τους, εντός του ΚΚΕ. Σε κάθε περίπτωση, τυχόν ανατίναξη του ξενοδοχείου την ώρα της σύσκεψης, θα άλλαζε πολλά από τα δεδομένα, όχι μόνον των εξελίξεων στην Ελλάδα, αλλά και σε παγκόσμιο επίπεδο, καθώς ο Β΄ Π. Π. συνεχιζόταν!

Οι κουκουέδες θέτουν όρους για να… απορριφθούν!

Η σύσκεψη δεν κατέληξε σε συμφωνία, λόγω της (φαινομενικώς) ανεξήγητης αδιαλλαξίας του ΚΚΕ. Πρώτα-πρώτα, είναι ενδεικτική των προθέσεων του ΚΚΕ, η καθυστερημένη εμφάνιση των εκπροσώπων του, για να σνομπάρουν τους διοργανωτές. Έπειτα, οι όροι που έθεσαν οι εκπρόσωποι του ΚΚΕ για την επίτευξη συμφωνίας ήταν επιεικώς απαράδεκτοι, και ετέθησαν έτσι ακριβώς για να απορριφθούν στα σίγουρα! Για την ιστορία, ας αναφέρουμε τους έξι αυτούς όρους: 1ον) Να συμμετάσχει το ΕΑΜ στην κυβέρνηση εθνικής ενότητας με ποσοστό 50% στους υπουργούς. 2ον) Να του δοθούν τα υπουργεία Εσωτερικών, Δικαιοσύνης, Εθνικής Αμύνης και Εξωτερικών. 3ον) Να διαλυθεί η Χωροφυλακή. 4ον) Να διαλυθούν η Ταξιαρχία του Ρίμινι, ο Ιερός Λόχος, και η Εθνοφυλακή. 5ον) Να γίνει δημοψήφισμα για το Πολιτειακό στις αρχές Φεβρουαρίου και 6ον) Να γίνουν γενικές εκλογές τον Απρίλιο. Όπως ήταν επόμενο, οι εξωφρενικοί όροι του ΚΚΕ απερρίφθησαν. Εδώ, όμως, θα σταθούμε. Ήδη η πλάστιγα είχε γύρει υπέρ της εθνικιστικής παρατάξεως. Ειδικά μετά από τον ερχομό των βρετανικών ενισχύσεων, οι πιθανότητες νίκης των κομμουνιστών είχαν ελαχιστοποιηθεί. Παρ’ όλα αυτά, το ΚΚΕ έθεσε όρους που δεν υπήρχε καμμία πιθανότητα να γίνουν δεκτοί! Είναι φανερό, ότι, το ΚΚΕ ήθελε την συνέχιση του αιματοκυλίσματος του ελληνικού λαού, έστω κι αν την πλήρωνε με την συντριβή του!

Τέλος του 2ου Γύρου – Η Συμφωνία της Βάρκιζας

Στις 31 Δεκεμβρίου ορκίζεται Αντιβασιλεύς ο Αρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός και λίγες ημέρες μετά ορκίζεται πρωθυπουργός ο Στρατηγός Νικόλαος Πλαστήρας, γνωστός ως «Μαύρος Καβαλάρης». Στις 5 Ιανουαρίου του 1945, οι συμμορίτες του ΕΛΑΣ αποχωρούν νικημένοι και ντροπιασμένοι από την περιοχή πρωτευούσης και μια εβδομάδα αργότερα υπογράφεται ανακωχή. Στις 4 Φεβρουαρίου, στην Βάρκιζα, αρχίζει η διάσκεψη κυβερνήσεως-ΕΑΜ και Άγγλων, που μετά από λίγες ημέρες καταλήγει στην περιβόητη «συμφωνία της Βάρκιζας», η οποία αποτελεί το επίσημο τέλος του «δευτέρου γύρου» της κομμουνιστικής ανταρσίας.

Αθήνα: Ένα απέραντο σφαγείο

Κατά την διάρκεια του 2ου γύρου (από 3/12/1944 έως 12/1/1945) η Αθήνα είχε μεταβληθεί σε απέραντο σφαγείο. Περιστέρι, Διυλιστήρια της Ούλεν, Άγιος Πέτρος Καισαριανής, λατομεία Κυψέλης, Υμηττού και Γούβας και άλλες περιοχές έγιναν τόποι θυσιών και μαρτυρίων χιλιάδων Ελλήνων. Οι αγρίως δολοφονηθέντες (με σφαίρες, τσεκούρια, μαχαίρια, ακόμα και κονσερβοκούτια) από την τρομοκρατική οργάνωση ΟΠΛΑ του ΚΚΕ, υπολογίζονται σε 20.000! Με το αγνό ελληνικό αίμα τους πότισαν το δέντρο της λευτεριάς! Ας μείνει η μνήμη τους αιωνία!

Οι μαρτυρίες της φρίκης

Επιλέξαμε σήμερα μια από τις χιλιάδες μαρτυρίες της φρίκης, για να θυμούνται οι παλαιότεροι και να μαθαίνουν οι νεώτεροι τα έργα και τις ημέρες του ΚΚΕ. Η επίσημη μαρτυρία είναι του κομμουνιστή αρχισφαγέα στα Διυλιστήρια της Ούλεν Σταματίου Λιόντου: «Έδινα διαταγή στους προς εκτέλεση να γδυθούν, να γονατίσουν και να πλησιάσουν το κεφάλι τους απάνω σε μεγάλες πέτρες, που είχαν αραδιάσει έξω από τα Διυλιστήρια. Έπαιρνα το τσεκούρι και τους έδινα μια τσεκουριά στο πίσω μέρος του κεφαλιού. Αν δεν τους τελείωνα με την πρώτη συνέχιζα έως ότου τελειώσουν. Οι Τζογανάκος και Μακαρώνας, τους έδιναν μια μαχαιριά στην καρδιά. Ούτε θυμάμαι πόσους σκότωσα μόνος μου, πάντως άνω των 100». Αυτοί είναι οι «αντιστασιακοί»! Αυτοί τιμώνται σήμερα από το πανάθλιο κράτος και παίρνουν και συντάξεις, από το υστέρημα του ελληνικού λαού! Αυτή είναι η κατάντια μας!

Η οσμή του θανάτου καλύπτει την Αθήνα

Ωστόσο, το δράμα του ελληνικού λαού δεν τελειώνει εδώ! Πριν την υποχώρησή τους από την Αθήνα, οι αχόρταγοι για ελληνικό αίμα βρικόλακες της κομμουνιστικής ανταρσίας, διέταξαν την απαγωγή χιλιάδων πολιτών, ως ομήρων, πράξη την οποία η 6η Ολομέλεια της Κ.Ε. του ΚΚΕ, που συνήλθε την 17/8/1945, χαρακτήρισε ως «το μεγαλύτερο σφάλμα που δυσφήμισε τον λαϊκό αγώνα». Δεν επρόκειτο, όμως, για απλό «σφάλμα». Ήταν ένα τεράστιο έγκλημα κατά του ελληνικού λαού! Έτσι, 25 χιλιάδες Έλληνες, που οι πιο πολλοί απ’ αυτούς δεν είχαν καμμία σχέση με την ενεργό πολιτική, οδηγήθηκαν δια της βίας μέσα στο καταχείμωνο στην ομηρεία. Κάποιοι απ’ αυτούς κατάφεραν να δραπετεύσουν από την κόλαση. Οι υπόλοιποι –μεταξύ των οποίων και τα αδύναμα γυναικόπαιδα- πέθαναν από το κρύο και την πείνα, ή εξετελέσθησαν από τα αφιονισμένα κτήνη του βουλγαροσυμμοριτισμού. Τα αθώα αυτά θύματα του μπολσεβικισμού, ανέρχονται σε 15.000! Η οσμή του θανάτου κάλυψε ολόκληρη την Αττική!

Η «οικοδόμηση του σοσιαλισμού» με μαχαίρια και τσεκούρια!

Τα αποτρόπαια αυτά εγκλήματα του κομμουνισμού είναι αναμφισβήτητα. Ωστόσο, σήμερα ελάχιστοι αναφέρουν τα εγκλήματα αυτά, για να μην τα πληροφορηθεί η νεολαία. Μεταξύ αυτών των ελαχίστων, είναι και ο γνωστός στιχουργός Μάνος Ελευθερίου, ο οποίος έγραψε ένα μυθιστόρημα (με τίτλο «Η γυναίκα που πέθανε δύο φορές») σχετικά με την αποτρόπαιη δολοφονία της μεγάλης ηθοποιού Ελένης Παπαδάκη, από τους εκδοροσφαγείς του ΚΚΕ. Ο Ελευθερίου, που μόνο δεξιός δεν είναι, δέχθηκε σφοδρή κριτική από την κυριαρχούσα και τους πάντες τρομοκρατούσα αριστερά, για την «ιεροσυλία» του αυτή. Σε συνέντευξή του στο περιοδικό της εφημερίδας «Το Βήμα της Κυριακής», με τίτλο «από την αριστερή κριτική θα μου ’ρθει κατακεφαλιά», αναφέρει τα εξής για την δολοφονία της Παπαδάκη, και όχι μόνον: «Την σκότωσαν στο Γαλάτσι, εκεί όπου ήταν η Ούλεν. Οι Ελασίτες εκτελούσαν με τσεκούρι συνήθως. Λέγανε στον κρατούμενο να λύσει τα κορδόνια των παπουτσιών του και μόλις έσκυβε τον χτυπούσαν με τσεκούρι. Έγιναν τότε μαζικές εκτελέσεις από Περιστέρι, Πατήσια, Γαλάτσι μέχρι Καισαριανή, Βύρωνα και Παγκράτι». Στην εύλογη απορία της δημοσιογράφου (και προφανώς και των νεωτέρων αναγνωστών μας) «και γιατί δεν τους εκτελούσαν με πολυβόλο …Δεν είναι υπερβολικό να γίνεται με τσεκούρι;», ο Ελευθερίου έδωσε την εξής εξήγηση: «Για να μη γίνεται θόρυβος. Οι εκτελέσεις γινόντουσαν κυρίως νύχτα και δεν έπρεπε να δίνεται στόχος. Τους θάβανε σε μαζικούς τάφους». Και ολοκληρώνει την συνέντευξη ως εξής: Οι Άγγλοι και οι υπηρεσίες τους ήταν άθλιοι. Αλλά αυτό δεν μπορεί να καλύψει και τα εγκλήματα που γίνανε από την πλευρά του ΕΛΑΣ. Πρέπει να μάθουμε να αντιμετωπίζουμε την αλήθεια. Από το ’43 άρχισαν οι μεμονωμένες εκτελέσεις, αλλά στα Δεκεμβριανά είχαμε μαζικές εκτελέσεις από την πλευρά του ΕΛΑΣ. Αυτή είναι η μαύρη αλήθεια».

Ήθελαν να ανατινάξουν την Ακρόπολη!  

Υπάρχει, ωστόσο, κι ένα παντελώς άγνωστο στο ευρύ κοινό κακούργημα, που είχαν σκοπό να κάνουν οι ηγέτες του άτιμου ΚΚΕ, αλλά ευτυχώς απετράπη χάρις στον πατριωτισμό ενός εκπαιδευτικού. Πιο συγκεκριμένα, ο εκπαιδευτικός Ι. Λογοθέτης, διοικητής τμήματος του ΕΛΑΣ, έλαβε διαταγή από τον Γιάννη Μπαρζώτα -Φάνη, Α΄ Γραμματέα του ΚΚΕ στην Αθήνα, να ανατινάξει την Ακρόπολη!!! Κοντά στην Ακρόπολη, έδρευε κατά την περίοδο των αιματηρών γεγονότων βρετανική στρατιωτική δύναμη για να ελέγχει την πόλη από το ύψωμα. Ο Λογοθέτης τα ’χασε! Μην πιστεύοντας στην απίστευτη διαταγή ζήτησε επιβεβαίωση από το Πολιτικό Γραφείο του ΚΚΕ. Έλαβε την απάντηση ότι η διαταγή του Φάνη είχε εγκριθεί από το σύνολο του Π.Γ. του ΚΚΕ! Ευτυχώς, για την Ελλάδα και την ανθρωπότητα ολόκληρη, ο Λογοθέτης δεν εξετέλεσε τη διαταγή κι έτσι το μοναδικό μνημείο του ελληνικού πολιτισμού έμεινε στη θέση του για να φωτίζει τον κόσμο.

Forget it, Greece!

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια χώρα. Ένας κόκκος άμμου στο απέραντο σύμπαν που αναπαρήγαγε και συνάμα προεικόνιζε το Άτομο, αυτό που η σχάση του έχει την δύναμη να τινάξει τον Κόσμο στον αέρα και να τον ξαναγεννήσει. Αυτό το «μαγαζί γωνία» του κόσμου, μας δόθηκε για Πατρίδα με δοκιμασμένες και στέρεες οδηγίες από εκείνους που το δούλεψαν πριν από μας, και που πυκνώνονται σε τούτο το Παλαμικό:

«Παιδί, το περιβόλι μου που θα κληρονομήσεις,
όπως το βρεις κι όπως το δεις να μη το παρατήσεις.
Σκάψε το ακόμα πιο βαθιά και φράξε το πιο στέρεα,
και πλούτισε τη χλώρη του και πλάτυνε τη γη του,
κι ακλάδευτο όπου μπλέκεται να το βεργολογήσεις,
και να του φέρεις το νερό το αγνό της βρυσομάνας.
Κι αν αγαπάς τ’ ανθρώπινα κι όσα άρρωστα δεν είναι,
ρίξε αγιασμό και ξόρκισε τα ξωτικά, να φύγουν,
και τη ζωντάνια σπείρε του μ’ όσα γερά, δροσάτα.
Γίνε οργοτόμος, φυτευτής, (γίνε) διαφεντευτής.
Κι αν είναι κι έρθουνε χρόνια δίσεχτα,
πέσουν καιροί οργισμένοι,
κι όσα πουλιά μισέψουνε σκιασμένα, κι όσα δέντρα,
για τίποτ’ άλλο δε φελάν παρά για μετερίζια.
Μη φοβηθείς το χαλασμό. Φωτιά! Τσεκούρι!
Τράβα, ξεσπέρμεψέ το, χέρσωσε το περιβόλι,
κόφτο, και χτίσε κάστρο απάνω του και ταμπουρώσου μέσα,
για πάλεμα, για μάτωμα, για την καινούργια γέννα.
Π’ όλο την περιμένουμε κι όλο κινάει για να ‘ρθει,
κι όλο συντρίμμι χάνεται στο γύρισμα των κύκλων.
Φτάνει μια ιδέα να στο πει, μια ιδέα να στο προστάξει,
κορώνα ιδέα, ιδέα σπαθί, που θα είναι απάνου απ’ όλα».

Και είναι η Πατρίδα τούτη, τούτη την ώρα κυνήγι στα νύχια του αρπαχτικού που το χτυπά στα βράχια και το δαγκάνει με λύσσα, να το ξεπαστρέψει. Μα το θήραμα αυτό είναι πιο δύσκολο απ’ όλα τα άλλα, γιατί έχει Ψυχή που δεν παραδίνεται. Δεν ξέρω αν «η Δημοκρατία των Αθηνών σβήσει οριστικώς στα βρώμικα νύχια τού Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου ή στις αρπάγες της τουρκικής στρατιάς του Αιγαίου» καταπώς έγραψε ο διανοητής Κονδύλης. Δεν ξέρω ποιος θα είναι αυτός που θα στείλει στον Αγύριστο τους Φράγκους υποτακτικούς του Μεγάλου Τρωκτικού που τολμούν να ξεστομίσουν το απαξιωτικό «Forget it, Greece!».

Ξέρω όμως πως το Έθνος δεν θα παραδοθεί. Οι μαλθακοί μπαρόβιοι νεολαίοι κι ο αστοιχείωτος λαουτζίκος των τουρκοσήριαλ, μοιραίοι και άρρωστοι από το σάλιο της Κομμουνιστικής φθίσης, σφίγγονται ο ένας πλάι στον άλλο μοιρολογώντας το «πόσο βάσανο μεγάλο το βάσανο είναι της ζωής». Κι οι άλλοι, οι κορεσμένοι από το συβαριτικό χρυσίο, περιμένουν διασκεδάζοντας την ανία τους, το χατζάρι να πέσει στον παχύ, χορτάτο σβέρκο τους.

Οι ελάχιστοι ιδεαλιστές και οι μόνοι πραγματιστές, οι Εθνικιστές, είμαστε αυτοί που με την αγαθή συνείδηση και την καθαρή καρδιά μας, την θέληση και την δουλειά μας, θα σχηματίσουμε για το Έθνος το όραμα μιας νέας εθνικής Επαναστάσεως, με λύσεις άμεσες και εφαρμόσιμες, ταιριαστές στον τόπο μας και την ιδιοσυγκρασία του λαού μας. Το χωράφι πρέπει να το ξεχερσώσουμε. Να βγάλουμε τις πέτρες και τ’ αγριόχορτα. Μπορεί να φέρουμε κι άλλο, πιο γόνιμο χώμα, να προσαρμόσουμε την καλλιέργεια, να παλέψουμε και να ματώσουμε. Μα επειδή είμαστε Έλληνες, σε τούτο τον αγώνα εμείς θα τραγουδάμε, ενώ οι γύρω θα μας κοιτούν αποσβολωμένοι, και μια μέρα, όχι πολύ μακρινή θα θαυμάσουν και πάλι το Γένος μας.

Υπάρχει ένα επτανησιακό τραγούδι που λανθασμένα θεωρείται παιδικό, λόγω της εύθυμης «πειρατικής» μελωδίας του. Γράφτηκε στα χρόνια της Αγγλικής κατοχής των Επτανήσων, την εποχή των λεγομένων «ριζοσπαστών», οι οποίοι αντιδρούσαν στο καθεστώς. Αυτούς, οι κατακτητές Άγγλοι τους συνελάμβαναν, τους πήγαιναν στην Κέρκυρα, όπου η πρωτεύουσα της Αρμοστείας, και εκεί κατά την προσφιλή τους τακτική, την οποία εφάρμοσαν αργότερα και στην Κύπρο εναντίον των Αγωνιστών της ΕΟΚΑ, τους έφερναν να τους κρεμάσουν. Μα μέσα στο καράβι κατά την μεταφορά τους, οι Επτανήσιοι κατάδικοι έλεγαν τούτο το τραγούδι, ταιριαστό στην φύση τους:

"Σ’ ένα παπόρο μέσα μας εμπαρκάρανε.
Γαλέτες παξιμάδια μας ετρατάρανε.
Στην Κέρκυρα μας πάνε να μας δικάσουνε.
Στην Κέρκυρα μας πάνε να μας κρεμάσουνε.
Μα εμείς θα τραγουδάμε ...εμείς θα τραγουδάμε...
Ώσπου να φτάσουμε....
Ζάκυνθος, Κέρκυρα, δε θα σας ξαναειδώ,
Λευκάδα μου, Κεφαλονιά σας αποχαιρετώ…».

Και με την αισιοδοξία και την πίστη, με αγώνες και αίμα, έγινε η Ένωση των Επτανήσων με την Ελλάδα, στις 21 Μαΐου 1864, σαράντα χρόνια μετά την απελευθέρωση της Ρούμελης και του Μωριά, κοντά πενήντα πριν εισέλθουν στον εθνικό κορμό η Μακεδονία και η Ήπειρος.

Αγώνες, αγώνες, αγώνες. Αυτή είναι η ζωή των Ελλήνων, αυτή είναι η ζωή μας. Ας την χαρούμε, ας την ζήσουμε, ας την τραγουδήσουμε. Ως την Νίκη και πέρα από αυτήν.