Η στρατηγική σύνδεση των τουρκικών παραβιάσεων και του ανθελληνικού παραληρήματος Ερντογάν

Θεσμός πια των τούρκων η διενέργεια πλήθους παραβιάσεων της Ελληνικής Περιοχής Πληροφοριών Πτήσεων (Flight Information Region - FIR) ιδιαίτερα κάθε επέτειο της 28ης Οκτωβρίου. Βέβαια οι τούρκοι δεν μας σέβονται οποιαδήποτε άλλη μέρα του χρόνου, άρα δεν υπάρχει λόγος να μας σεβαστούν σε μια από τις λαμπρότερες γιορτές των Ελλήνων.

Φέτος τέσσερα τουρκικά μαχητικά και ένα αεροσκάφος ναυτικής συνεργασίας εισήλθαν παράνομα στο FIR Αθηνών, δηλαδή χωρίς να καταθέσουν σχέδια πτήσεως και έγιναν περίπου 50 παραβιάσεις του εθνικού εναέριου χώρου σε πολλές περιοχές του βορειοανατολικού και κεντρικού Αιγαίου.

Το πιο σημαντικό είναι ότι η στρατηγική των παραβιάσεων των τούρκων συμπεριλαμβάνει και αεροσκάφη ναυτικής συνεργασίας τύπου CN-235. Ο συγκεκριμένος τύπος μπορεί να υποστηρίξει με τον καταγραφικό του εξοπλισμό κατασκοπεία ενάντια σε Ελληνικές θέσεις. Παράλληλα μπορεί να υποστηρίξει και ρόλους εμπλοκής σε ανθυποβρυχιακό πόλεμο, καθώς και πραγματοποίηση επιθέσεων εναντίον στόχων επιφάνειας με αντιπλοϊκούς πυραύλους (anti ship missiles - AShM), όπως για παράδειγμα τον Sea Killer. Μπορεί επίσης να μεταφέρει στρατεύματα μετά την κατάληψη αεροδρομίων που στην δική μας περίπτωση της εγγύτητας των νήσων του Αιγαίου αποκτά ιδιαίτερη σημασία.

Από την μια πλευρά εύσημα αποδίδονται στην Ελληνική Πολεμική Αεροπορία (ΠΑ) που αποδεικνύει συνεχώς επάξια ότι είναι πάντα σε ετοιμότητα, ικανή να υπερασπίζεται τον εναέριο χώρο της Ελλάδας και να αναχαιτίζει επιτυχώς κάθε τουρκική προκλητικότητα.

Από την άλλη πλευρά η ελληνική εξωτερική πολιτική και διπλωματία που θα μπορούσε να αναχαιτίσει την τουρκική επεκτατικότητα μετά το 1974 έχει ατονίσει παντελώς κάτω από τις οδηγίες προδοτών όπως ο Σημίτης, ο Πάγκαλος και οι σημερινοί πολιτικοί τους επίγονοι. Με αποτέλεσμα την παγίωση της έμπρακτης τουρκικής προκλητικότητας με στρατιωτικά εναέρια και θαλάσσια μέσα, που πρόσφατα απέκτησε και ένα πολλαπλασιαστή ισχύος. Τον ίδιο τον Ερντογάν. Οι πιο παλιοί θα θυμούνται την δικαιολογία ότι οι παραβιάσεις γίνονται επειδή η τουρκική κυβέρνηση δεν μπορεί να ελέγξει τον τουρκικό στρατό λόγω του δικτατορικού τους καθεστώτος. Που φυσικά παραμένει το ίδιο δικτατορικό και σήμερα, απλώς έχει ενισχυθεί με τις πρωτοβουλίες του Ερντογάν για άνοιγμα πολεμικών μετώπων θέτοντας θέμα αναθεώρησης της Συνθήκης της Λωζάννης.

Το πιο σημαντικό σημείο των δηλώσεων του Ερντογάν είναι η χρησιμοποίηση του μουσουλμανικού στοιχείου στην Ελλάδα ως μοχλός γεωπολιτικής πίεσης και δυνατότητας νομιμοφανούς ανάμιξης στα εσωτερικά ζητήματα της Ελλάδος. Μίας όμως ανάμιξης που ο Ερντογάν θα επιχειρήσει με στρατιωτική επέμβαση και με τη δικαιολογία της προστασίας των ομοεθνών του στην Ελλάδα.

Οι σημερινοί νεοκομμουνιστές που έχουν σφετεριστεί την κυβέρνηση υποσχόμενοι ένα τελείως διαφορετικό πρόγραμμα έχουν αντικαταστήσει το Ελληνικό Σύνταγμα με μνημόνια και έχουν παραδώσει κάθε κυβερνητική εξουσία στις τρόικες και τα κουαρτέτα των διεθνών τοκογλύφων. Μα το μεγαλύτερο έγκλημα όλων των προδοτικών κυβερνήσεων της μεταπολίτευσης από το 1974 και μετά, του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, και σήμερα του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΑΣΟΚ και των ΑΝΕΛ-ΝΔ είναι η διάλυση της αμυντικής μας βιομηχανίας.

ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ, ΑΝΕΛ και ΝΔ, ένα καθαρά ληστρικό τόξο, μια επιβεβαιωμένη πέμπτη φάλαγγα, μια στυγνή εγκληματική οργάνωση κατά του Ελληνικού Έθνους και της Χρυσής Αυγής που κτυπάει με μανία οτιδήποτε Ελληνικό. Την παιδεία, την θρησκεία, την υγεία, την οικονομία, και στην προκειμένη περίπτωση με την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου την Εθνική Άμυνα.

Μια ελπίδα παραμένει ακόμη στην Ελλάδα. Από μια Εθνική Κυβέρνηση του Λαϊκού Σύνδεσμου - Χρυσή Αυγή να αναστραφεί η καταστροφική δίνη που έχει πέσει μέσα η πατρίδα μας εξ αιτίας των αριστερονεοφιλελεύθερων ΣΥΡΙΖΑ-ΠΑΣΟΚ-ΑΝΕΛ-ΝΔ.

Άγνωστες μορφές του Ελληνισμού: Οι Έλληνες στρατιώτες στα βουνά της Πίνδου κατά τον Ελληνοϊταλικό πόλεμο

Δεν μπόρεσα να διαλέξω έναν μόνο Έλληνα στρατιώτη από τους χιλιάδες που πολέμησαν, τραυματίστηκαν ή σκοτώθηκαν στα βορειοηπειρωτικά βουνά. Δεν μπόρεσα να ξεχωρίσω από τα χιλιάδες στρατευμένα τέκνα της Ελλάδας μονάχα έναν, γιατί όλοι οι απλοί Έλληνες εργάτες, αγρότες κ.λ.π ., σαν μια γροθιά υπερασπίστηκαν την μάνα Ελλάδα εκείνον τον Οκτώβριο του 1940, από τους άνανδρους Ιταλούς εισβολείς.

Ήταν 03.00 τα ξημερώματα της Δευτέρας, 28η Οκτωβρίου του 1940, όταν έξω από την οικία του πρωθυπουργού Ιωάννη Μεταξά στην Κηφισιά, έφτασε ο πρέσβης της Ιταλίας Εμμανουέλε Γκράτσι. Ο Ιταλός μπήκε βιαστικά στο σπίτι. Εκεί τον περίμενε ο Μεταξάς, αισθανόμενος τα επερχόμενα δεινά που του έφερνε ο Γκράτσι. Ο πρέσβης του είπε πως η Ιταλία θα καταλάμβανε μερικά εδάφη της Ελλάδας και πως έπρεπε να τους αφήσει να διέλθουν από την επικράτεια της χώρας. Ο Μεταξάς του απάντησε στα γαλλικά, την γλώσσα που γνώριζαν και οι δύο: «Λοιπόν, έχουμε πόλεμο». Το ΟΧΙ ήταν πια γεγονός. Ψηλά στα ηπειρωτικά βουνά, εκεί που χτυπούσε η καρδιά της ηρωικής Ελλάδας, ήταν το 51ο Σύνταγμα του Κωνσταντίνου Δαβάκη ή αλλιώς απόσπασμα Πίνδου, που αποτελούνταν από 2.000 γενναία παλληκάρια, έτοιμα για την υπέρτατη θυσία που μπορεί να κάνει ένας άνθρωπος στην διάρκεια της μικρής ζωής του, να πολεμήσει και να σκοτωθεί αν χρειασθεί για την πατρίδα του. 

Το Σύνταγμα Δαβάκη αποτελούνταν το πολύ από 3 Τάγματα. Η 3η Μεραρχία αλπινιστών Τζούλια, ήταν ήδη πάνω στην γραμμή των συνόρων. Πριν καν λήξει το τελεσίγραφο του Ιταλού πρέσβη στις 06.00, οι Ιταλοί είχαν ήδη προσβάλει μερικά απομονωμένα φυλάκια στην οριογραμμή των συνόρων. Η Μεραρχία Τζούλια ήταν από τις καλύτερα εκπαιδευμένες μονάδες του ιταλικού στρατού. Μετά τις 05.00 και πίσω από τις κορυφές του Σμόλικα και του Γράμμου φαίνονταν οι λάμψεις από τις οβίδες του βαρέος Πυροβολικού της Τζούλιας. Στις 05.30 ξεκίνησε η γενική επίθεση σε όλο το μέτωπο. Το απόσπασμα του ηρωικού Συνταγματάρχη Δαβάκη είχε υπευθύνη του 35 χιλιόμετρα ορεινού εδάφους. Οι πρώτοι πυροβολισμοί αντηχούσαν ήδη στα βουνά της Πίνδου, καθώς οι άνδρες του αποσπάσματος ανταπάντησαν στα μαζικά πυρά που δέχονταν. Τα πυροβόλα των Ιταλών χτυπούσαν τις ελληνικές θέσεις. Το αρχηγείο του Δαβάκη ήταν στο χωριό Επταχώρι, όπου από εκεί συντόνιζε την δράση του ηρωικού Συντάγματος που κρατούσε θέση άμυνας ώσπου να έρθουν οι εφεδρείες και να προετοιμαστεί ο υπόλοιπος Ελληνικός Στρατός.

Το 8ο και το 9ο ήταν τα δύο Συντάγματα της Τζούλιας που ανέλαβαν την κύρια επίθεση. Το 8ο Σύνταγμα είχε απέναντί του δύο λόχους μονάχα του αποσπάσματος. Η μάχη ήταν σκληρή, καθώς ο όγκος της επίθεσης ήταν πολύ μεγαλύτερος από ό,τι μπορούσαν να αντέξουν αυτοί οι δυο λόχοι. Μια διμοιρία ενός λόχου κινήθηκε προς τα βόρεια σε υψόμετρο 2.400 μ., στην περιοχή Κιάφα σε συνθήκες πολικού ψύχους, για να μην αιχμαλωτιστεί από τους Ιταλούς. Ο Δαβάκης βλέποντας την κατάσταση που εκτυλίσσονταν μπροστά του ζήτησε από την 8η Μεραρχία και το Τάγμα προκαλύψεως στην Κόνιτσα ενισχύσεις, αλλά η γραμμή του τηλεφώνου δεν λειτουργούσε. Έτσι, επιστράτευσε μουλάρια με τους οδηγούς τους για να ειδοποιήσουν το Τάγμα. Οι στιγμές ήταν κρίσιμες και οι Έλληνες στρατιώτες κρατώντας σφιχτά τα όπλα τους περίμεναν τους Ιταλούς. Οι υπέρτερες δυνάμεις των εχθρών προχωρούσαν ασταμάτητες. 

Ενώ η ημέρα περνούσε και το σκοτάδι κάλυπτε τα πάντα, οι Ιταλοί θα ήταν παντού αν δεν έρχονταν ενισχύσεις εγκαίρως. Δεν θα μπορούσαν να κάνουν κάτι άλλο σκέφτονταν ο Δαβάκης. Οι πρώτοι νεκροί και τραυματίες φτάνουν από όλες τις μεριές του μετώπου στο Επταχώρι την 29η και 30η Οκτωβρίου. Ο Δαβάκη εμψυχώσε τα παλληκάρια του, λέγοντας τους ψέματα πως έφθαναν από ώρα σε ώρα τέσσερα Τάγματα Πυροβολικού για να ενισχύσουν τις θέσεις τους με τα πυρά τους. 

Στις 17.00, της 30ης Οκτωβρίου κατέφθασαν οι πρώτες ισχνές ενισχύσεις του στρατού και ο Δαβάκης κοιτούσε με αγαλλίαση τους στρατιώτες. 

Ο Κωνσταντίνος Δαβάκης τραυματίστηκε στο στήθος στις 3 Νοεμβρίου του 1940 ηγούμενος της αντεπιθέσεως των Ελλήνων. Τότε τον πλησίασε ο Λοχαγός Ιατρού για να τον βοηθήσει και ο Δαβάκης του είπε: «Άσε με εμένα. Πες με πεθαμένο(!) και κοίτα μην σου πάρουν τις θέσεις, τράβα». Αυτό ήταν το ήθος και η ανδρεία του Έλληνα αξιωματικού, που παρότι ήταν τραυματισμένος, σκεφτόταν την υπεράσπιση της πατρίδος. Μετά από αυτό μεταφέρθηκε αναίσθητος στο πρόχειρο νοσοκομείο. Πέθανε τον Ιανουάριο του 1943 όταν συμμαχικό υποβρύχιο χτύπησε το ιταλικό πλοίο «Τσιτα ντι Τζένοβα» (Πόλη της Γένοβας), που τον μετέφερε αιχμάλωτο στην Ιταλία. Το σεπτό του σώμα ξεβράστηκε στις ακτές της Ηπείρου και θάφτηκε στην Αυλώνα. 

Το Σύνταγμα του Δαβάκη κράτησε για τρεις ημέρες άμυνα, σώζοντας με αυτόν τον τρόπο την τιμή της Ελλάδας. 

Αυτό το μικρό κείμενο αφιερώνεται στα 7.948 παλληκάρια που άφησαν την τελευταία τους πνοή στα χιονισμένα βουνά της Βορείου Ηπείρου, αγωνιζόμενοι για την Ελευθερία της Ελλάδας, υπέρ βωμών και εστιών. Αφιερώνεται επίσης στους χιλιάδες ακόμα τραυματίες που σημαδεύτηκαν τα κορμιά τους από τις σφαίρες και τα φονικά κρυοπαγήματα. Δυστυχώς, το ανθελληνικό αυτό κράτος, 74 χρόνια τώρα δεν φρόντισε ώστε αυτά τα παλληκάρια που είναι σκόρπια εδώ και εκεί στις πλαγιές και στις χαράδρες των ηπειρωτικών βουνών, να θαφτούν με τιμές Ηρώων, όπως τους αρμόζει!

Η Πατρίδα μας είναι η ίδια μας η Ζωή

Η Φιλοπατρία είναι η πρωταρχική μορφή αγάπης και μαζί η υπέρτατη. Πρωταρχική γιατί προϋποθέτει την αγάπη στους γεννήτορες, το πρώτο σημείο αναφοράς του ανθρώπου, και υπέρτατη, γιατί εκφράζει την αγάπη στο σύνολο της πατριάς, των άπειρων γεννητόρων στο άμετρο βάθος του χρόνου, τωρινό, χθεσινό και μελλούμενο.

Αν η Πατρίδα μας βρίσκεται σήμερα αντιμέτωπη με μια «κρίση», η κατάστασή της αυτή δεν είναι τωρινή, δεν οφείλεται αποκλειστικά στους διεθνείς τοκογλύφους, ούτε εξαλείφεται με οικονομικούς ελιγμούς. Η «κρίση» είναι αποτέλεσμα της έλλειψης αυτής της πρωταρχικής και υπέρτατης αγάπης προς την Πατρίδα, όχι προς το κράτος ούτε τη χώρα, την τυπική δηλαδή διοικητική ή γεωγραφική οντότητα, αλλά την Πατρίδα ως προσωπικό και συλλογικό βίωμα. Αυτό το βίωμα που έχει εξασθενήσει δραματικά και έχει κατ’ επανάληψη επιχειρηθεί και επιχειρείται η αντικατάστασή του με αξίες δευτερεύουσες, ξένες ή καταστροφικές για την ύπαρξη του Λαού και της Πατρίδας.

Επί δεκαετίες αλλά και σήμερα ακόμα εντονότερα, αριστεροί και δεξιοί λοιδορούν και ξορκίζουν την αγάπη για την Πατρίδα ως ένα γραφικό και μάλλον επικίνδυνο απομεινάρι του παρελθόντος. Κι όσοι ακόμη αναφέρονται περιστασιακά σε αυτήν, στοχεύουν στην μικροπολιτική εκμετάλλευση της γηράσκουσας πνεύμα τε και σώματι ομάδας νοσταλγών μιας εξιδανικευμένης μουσειακής Ελλάδας, κι ενός αρτηριοσκληρωτικού, ρητορικού παρελθόντος σοφιστείας και απραξίας. Αυτή η μουσειακή φιλοπατρία είναι ανώφελη και οδηγεί σε έναν αυτάρεσκο λήθαργο που καταστέλλει μοιρολατρικά κάθε επιθυμία για αντίσταση του ενεργού σώματος του Λαού μας.

Μα όμως τι είναι Πατρίδα, αν όχι μια ζωντανή, παλλόμενη, μαχητική πραγματικότητα; Τι είναι η Πατρίδα αν όχι η ίδια η Ζωή;

Αν σήμερα ο κόσμος των δημιουργών του Πολιτισμού, ό,τι ωραίου και ευγενούς γνώρισε αυτός ο κόσμος, βάλλεται πανταχόθεν μα μοιάζει αδύναμος να αντιδράσει, το οφείλει στο ότι έπαψε να αγαπά την Πατρίδα του, έπαψε να αγαπά και να πιστεύει στη Ζωή και το ρόλο που η Φύση του έχει αναθέσει στη σοφή της Δημιουργία. Αφέθηκε να εγκαταλείπει καθημερινά τον δημιουργό-εαυτό του υιοθετώντας μια ταυτότητα μίζερη και ενοχική που του προσδίδουν όσοι στη θέση του κόσμου της υγείας και της νιότης, θέλουν να εγκαθιδρύσουν ένα καθεστώς μίσους, ατομισμού και διχασμού.

Αντίθετα από τη ρητορική των προπαγανδιστών αυτής της νέας διακυβέρνησης, που σαν τραγούδι των Σειρήνων ωθεί τις ανθρώπινες κοινωνίες στη διάλυση και τη δυστυχία, ο κόσμος τους, ο κόσμος που με τη βία του χρήματος και του τρόμου επιβάλλουν, είναι αυτός που εξαθλιώνει τους Λαούς και τις Πατρίδες, που ξεριζώνει καραβάνια ανθρώπων από τις εστίες τους και τους μετατρέπει σε οικονομικούς μετανάστες και απάτριδες νομάδες, ο κόσμος τους είναι αυτός που περιφρονεί και καταστρέφει την ομορφιά και την ποικιλότητα του κόσμου μας μετατρέποντας τα ξεχωριστά χρώματά του σε ένα τεράστιο γκρίζο.

Αυτόν τον κόσμο εμείς οι Εθνικιστές, εμείς οι μαχητές, νοσταλγοί και πρόδρομοι ενός κόσμου νιότης, πάθους και δημιουργίας, δεν τον θέλουμε και δεν θα επιτρέψουμε να μας καταπιεί. Αντιμέτωποι με το μίσος δημοσιογράφων, πολιτικάντηδων και «γνωστών αγνώστων», παραδίνουμε τους προπαγανδιστές του ολέθρου και της δυστυχίας του Λαού και της Πατρίδας μας, στους Νόμους της Φυλής και της Ιστορίας. Αποφασισμένοι να ταχθούμε με την πλευρά της Ζωής, εμείς, η νιότη της Πατρίδας μας, καλούμε τους συμπατριώτες μας και όσους αισθάνονται ζωντανοί να συνταχθούν μαζί μας στη μάχη για έναν κόσμο που ξέρει να ζει, να δημιουργεί και να αγαπά.

ΟΧΙ στην Ξενοκρατία - ΝΑΙ στην Ελλάδα!

Άρθρο της διευθύντριας της εφημερίδας "Εμπρός", Ειρήνης Δημοπούλου - Παππά στην στήλη "Εγέρθητι" 

Διπλή επέτειος Τιμής, Αγώνα και Νίκης, το ΟΧΙ των Εθνικιστών στους εισβολείς του τότε και τους εισβολείς του σήμερα. Τότε, στις 28-10-1940, οι ιταλοί ζήτησαν την διέλευση του στρατού τους από το έδαφος της Ελλάδος προκειμένου να καταλάβουν λιμένες και αεροδρόμια για τις ανάγκες ανεφοδιασμού και την προώθησή του στην Αφρική. Αυτό ήταν το επίσημο αίτημα. Ο Μεταξάς (προσθέστε τα επίθετα που χρησιμοποιούν οι Yes men για το πρόσωπό του) αρνήθηκε την «διευκόλυνση». Στην Ελλάδα της Μεταπολεμικής Συμμαχικής και Μεταπολιτευτικής «Δημοκρατίας», οι ξένοι αποκτούν αυτοδικαίως στρατιωτικές βάσεις στην Ελληνική επικράτεια, και οι «δημοκράτες» υπάλληλοί τους ο Τζέφρυ, ο Αντώνης, ο Αλέξης κι ο Κυριάκος διαγκωνίζονται για να παραδώσουν την Πατρίδα μας, σαν να είναι αντικείμενo της ιδιοκτησίας τους, στους δανειστές των χρεοκοπημένων κομμάτων τους.

Μέσα από τα συντρίμμια που αφήνουν εκείνοι, οι Εθνικιστές της Χρυσής Αυγής σηκώνουν την σημαία της Αντίστασης και της Ελευθερίας και λένε το νέο ΟΧΙ. Το παρακράτος των διεφθαρμένων απαντά με σφαίρες, δολοφονώντας εν ψυχρώ δύο Χρυσαυγίτες την 1-11-2013. Οι Έλληνες Εθνικιστές δεν κάνουν πίσω. Τρία χρόνια αργότερα, λέμε πάλι ΟΧΙ στους παράνομους νόμους τους, στις ανθελληνικές αποφάσεις τους, στους Ψεύτες και τους κλέφτες του καταστροφικού μνημονιακού και αντισυνταγματικού τόξου. ΟΧΙ στους δημίους, τους υποκριτές «συμμάχους» που όταν

«Σε κάθε χιονισμένη ράχη,
σαν πολεμούσαμε μονάχοι,
όλοι λαγούς με πετραχήλια μας ετάζατε
και μεσ’ στα μάτια με λατρεία μας κοιτάζατε.
Μα ξεχαστήκαν όλα εκείνα,
η Πίνδος και η Τρεμπεσίνα,
κι ίσως μια μέρα εμάς που τόσο αίμα εχύσαμε,
να μας καθίσουν στο σκαμνί, γιατί νικήσαμε».

Τραγούδια του Αγώνα και της Δόξας του 1940 δεν αρέσουν, βεβαίως, στα γιουσουφάκια, τα όργανα της Μεγάλης Αντικατάστασης των Ευρωπαϊκών Πληθυσμών, που διευκολύνουν και χρηματοδοτούν την εισβολή των εκατομμυρίων «μεταναστών». Γι’ αυτό και, σύμφωνα με καταγγελίες εκπαιδευτικών, με εγκύκλιο που πήγε στα Σχολεία οι δάσκαλοι καλούνται να μην περιλάβουν φέτος τραγούδια της «τραγουδίστριας της νίκης», Σοφίας Βέμπο, στις σχολικές εορτές. Είναι «Ρατσιστικά» και «Εθνικιστικά» γιατί η εικόνα της Δόξας να τυλίγει «με της νίκης τα κλαδιά» τους Έλληνες πολεμιστές, τα παιδιά της Ελλάδος «που ορκιστήκαν να νικήσουνε», και η προσευχή στην « γλυκιά Παναγιά» δεν ταιριάζει με τις εθνομηδενιστικές ιδεοληψίες του Φίλη και των πολιτικών και οικονομικών προϊσταμένων του.

Γενιές διαβρωτών του εθνικού φρονήματος, από τα προπαγανδιστικά σχολεία του Περισσού, χαϊδέψουν τα αυτιά των χλιαρών Ελλήνων με τα εύηχα περί «ειρήνης και συναδέλφωσης των λαών», ενώ τέτοιες μέρες το κρατικό τους πρότυπο κατέπνιγε την αντίσταση των Ούγγρων στα σοβιετικά τανκς. Με τους Έλληνες γονείς αδιάφορους καταναλωτές, το έργο τους ευκολύνεται. Με γονείς και δασκάλους με αποφασιστικότητα και γνώση, οι απαγορεύσεις παρακάμπτονται, και τα τραγούδια της ελευθερίας θα ανθίσουν στα χείλη και τις ψυ- χές των νέων Ελλήνων.

Το σύνθημα των Εθνικιστών «Τα κόμματα διχάζουν-Η Πατρίδα ενώνει» είναι σήμερα πιο επίκαιρο από ποτέ. Όπως και τούτο το τραγούδι της Βέμπο από την εποχή του ξενοκίνητου σπαραγμού που επιβλήθηκε με την πτώση του Άξονα: «Τώρα που αίμα αδερφικό το χώμα ιδρώνει κι η Ελλάδα πνίγει την Ελλάδα στα βουνά, έβγα απ’ τον τάφο Θοδωρή Κολοκοτρώνη κι αδέρφια κάνε όλους τους Έλληνες ξανά». Αδέλφια ξανά! Μετά από δεκαετίες εμφύλιου μίσους, ρεμούλας και κομματοκρατίας, ήρθε η ώρα να πούμε Πρώτα η Ελλάδα! Πρώτα οι Ελληνες!

Τότε, σε κάθε βουνό και κάθε θάλασσα, θα τραγουδήσουμε πως

Των εχθρών τα φουσάτα περάσαν
σαν το Λίβα που καίει τα σπαρτά
Μα οι εχθροί μας πια τώρα σκορπίσαν
και ξανάρθε για μας λευτεριά,
για να φτιάξουμε τα όσα γκρεμίσαν
ας κοιτάξουμε τώρα μπροστά.
Νέα δύναμη το έθνος θα πάρει
σαν και πριν να βαδίσουμε εμπρός
κι ο καινούργιος στρατός με καμάρι
θα σταθεί των συνόρων φρουρός
Όλη ορθή μες στον ήλιο προβάλει
και ψηλά το κεφάλι κρατεί
μια πατρίδα πολύ πιο μεγάλη,
μια πατρίδα πολύ πιο τρανή.

ΤΟ ΚΟΥΚΛΟΘΕΑΤΡΟ ΜΙΑΣ «ΡΗΞΗΣ» ΚΑΙ Ο ΥΠΟΒΙΒΑΣΜΟΣ ΤΩΝ ΜΑΘΗΜΑΤΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟΤΗΤΑΣ

Στην πατρίδα μας ποτέ δεν υπήρξε ιστορικά κάποιος πολιτικός ανάλογος του Τομάς Γκαρίδο, που να ενδιαφερθεί πραγματικά να αντιμετωπίσει το τεράστιο και θεμελιώδες πρόβλημα της θεοκρατίας. Η μοναδική απόπειρα δειλού απο-βυζαντινισμού (διάβαζε απο-μεσαιωνοποίησης) έγινε από τον Γκέοργκ – Λούντβιχ φον Μάουρερ. Έκτοτε, με σύνθημά της το κωμικό «η Εκκλησία πολεμουμένη νικά», η θεοκρατία έστηνε συχνά στον τόπο μας κουκλοθέατρα υποτιθέμενων «διωγμών» της από ανύπαρκτους «διώκτες» και πάντα (ω του θαύματος!) νικούσε. Το τελευταίο από αυτά τα κουκλοθέατρα, το παρακολουθήσαμε αυτές τις ημέρες, με την υποτιθέμενη «ρήξη» του υπουργού Παιδείας και Θρησκεύματος με την δεσποτεύουσα Εκκλησία, τάχα για το μάθημα των Θρησκευτικών. Τον καλύτερο και πιο διεστραμμένα ευφυή διαφημιστή να είχε μισθώσει η θεοκρατία για να κάνει διαφήμιση της δήθεν παντοδυναμίας της, θα αποκόμιζε λιγότερα από όσα αποκόμισε από αυτή την υποτιθέμενη «ρήξη», στο τέλος της οποίας ένα καθαρά εκπαιδευτικό θέμα αφαιρέθηκε από την αρμοδιότητα του υπουργείου Παιδείας και έγινε αντικείμενο περίεργων νυκτερινών διαπραγματεύσεων στην πρωθυπουργική έδρα. Και λέμε «περίεργων», γιατί όταν συζητάει κάποιος για ένα... μάθημα, δεν κουβαλάει νομικό σύμβουλο μαζί του.

Η Εκκλησία, η ελλαδική οργάνωση δηλαδή της θρησκείας των Ορθοδόξων, εκθειάστηκε για μία ακόμη φορά ως τάχα «θεσμός» ολόκληρης της νεοελληνικής κοινωνίας, ο δε αρχιεπίσκοπος, ο πνευματικός αρχηγός του ποιμνίου του και μόνον αυτού, εκθειάστηκε για μία ακόμη φορά ως ισότιμος (ή και ανώτερος ακόμα!) του πρωθυπουργού. Τον «γόνιμο και παραγωγικό διάλογο» αρνήθηκε μάλιστα να τον κάνει με τον αρμόδιο υπουργό και επιπροσθέτως πέταξε θεατρικά και γάντι για δημοψήφισμα, για να εκφράσει ο «κυρίαρχος λαός» την γνώμη του περί του διαχωρισμού ή όχι Κράτους – Εκκλησίας. Ένα γάντι που εγγυημένα βεβαίως δεν θα το σηκώσει η υπόδουλη στους θεοκράτες «πολιτική» εξουσία, πόσω μάλλον να τολμήσει ποτέ να θέσει ως ερωτήματα σε κάτι τέτοιο κάποια λογικά έως αυτονόητα όπως λ.χ. «να εθνικοποιηθεί ή όχι η εκκλησιαστική περιουσία που βασίζεται σε προεπαναστατικούς τίτλους;» (επανάστασις δημιουργεί δίκαιον, που λέμε), «να επιβαρύνονται με το συνολικό κόστος της θεοκρατίας στον προϋπολογισμό όλοι ανεξαιρέτως οι πολίτες ή μόνον όσοι θα επιμένουν να δηλώνουν στην εφορία ότι είναι χριστιανοί ορθόδοξοι;», κ.ο.κ.

Επειδή όλο αυτό το γελοιούργημα παρουσιάστηκε ως τάχα πολιτικοϊδεολογικό ζήτημα, προσπαθήσαμε να απόσχουμε από κάθε σχολιασμό, όπως αρμόζει σε μία Θρησκεία και μάλιστα Εθνική. Όμως αντιληφθήκαμε το μεγάλο κόλπο («colpo grosso»), όταν συνδυαστικά προέκυψε από τον ίδιο υπουργό που θέλησε τάχα να μειώσει την αγρίως κατηχητική φύση των Θρησκευτικών, η αφαίρεση από την ύλη του μαθήματος της Ιστορίας στο Λύκειο ΟΛΩΝ των σημαντικών γεγονότων της αρχαιότητος. Στην υποβάθμιση των Αρχαίων Ελληνικών που ο ίδιος ήδη μεθόδευσε, τώρα πρόσθεσε το να διδάσκονται εν τάχει και να μην περιλαμβάνονται στις εξετάσεις οι Κυκλαδικός, Μινωϊκός και Μυκηναϊκός Πολιτισμός, ο Πρώτος και Δεύτερος Ελληνικός Αποικισμός, οι Περσικοί Πόλεμοι, ο Πελοποννησιακός Πόλεμος, ο Φίλιππος και η αυτοκρατορία του Αλεξάνδρου. Θάβει δηλαδή, στην καλύτερη αντιληπτική ηλικία των μαθητών, τα σημαντικότερα σημεία της Εθνικής (προχριστιανικής) Ιστορίας των ελευθέρων και αβάπτιστων Ελλήνων, οδηγώντας τους νέους-θύματα σε περαιτέρω άγνοια για την εθνική ταυτότητα και για το ιστορικό μεγαλείο των πραγματικών Ελλήνων, δηλαδή εκείνων που δικαιωματικά και όχι καταπατητικά ονομάζονταν έτσι, πριν δεχθούν την πολυεπίπεδη επίθεση του μονοθεϊσμού.

Τα νεοβυζαντινά σχολεία του ψευδεπίγραφα «Ελληνικού» και υπόδουλου στην Εκκλησία κράτους, θα παράγουν εφεξής, εκτός από τα πλήθη των λειτουργικά αναλφάβητων που ήδη παράγουν εδώ και 3 τουλάχιστον δεκαετίες, ανιστόρητους κατηχημένους και τεχνολογημένους ανθρώπους, που θα σταυροκοπιούνται, θα λατρεύουν Παπουλάκους και Παϊσιους, θα χειροκροτούν λαοπλάνους απατεώνες και θα προσμένουν την βοήθεια της Παναγίας ή του «ξανθού γένους», ή, αν γλιτώσουν από αυτά, χαζοχαρούμενους ανθρώπους που θα κυνηγούν «πόκεμον» ή θα ορέγονται το τελευταίο μοντέλο κινητού. Και, ευγενής παράκληση, μη χύνουν κροκοδείλια δάκρυα οι βαριεστημένοι φιλόλογοι ή οι συντάκτες ανακοινώσεων της «δεξιάς» κυρίως αντιπολίτευσης. Αποδεδειγμένα πια, κανείς από όλους αυτούς δεν ενδιαφέρεται για τον Εθνικό Ελληνισμό, τον πολιτισμό του, το αξιακό του σύστημα, την κοσμοθέαση, την βιονομία και την θρησκεία του, απλώς καπηλεύονται κάποια αποσπασματικά και ευνουχισμένα δεδομένα του προς ίδιον όφελος, σε μισθό ή σε ψήφους.

Όλα τα ανωτέρω γίνονται σε μια εποχή που η συντεταγμένη Πολιτεία έχει χρεωκοπήσει, που ο λαός αντιμετωπίζει υλική και ηθική εξαθλίωση, που οι θεοκράτες κολυμπούν στα πλούτη, που η πατρίδα αγοράζεται συστηματικά από ξένους κερδοσκόπους και εποικίζεται με πληθυσμούς που στο μεγαλύτερο ποσοστό τους δεν είναι πρόσφυγες πολέμου, αλλά πολιτισμικά και αξιακά μη αφομοιώσιμοι, ή ακόμα και επιθετικοί, απελπισμένοι. Ζούμε λοιπόν ημέρες που θυμίζουν τον ζοφερό 4ο μεταχριστιανικό αιώνα. Ας φροντίσουμε να κλείσουμε τον δρόμο στον καινούργιο Μεσαίωνα που μας ετοιμάζουν, έναν Μεσαίωνα του οποίου τα εργαλεία ολοφάνερα πρόκειται να είναι ξανά η θρησκοληψία, ο απλοϊκισμός και ο ανορθολογισμός του μονοθεϊσμού.

Το πρόβλημα είναι αποκλειστικώς πολιτισμικό και αποκλειστικώς πολιτισμική είναι η λύση του. Μία έως το μεδούλι Επανελλήνιση, που θα ξεκινήσει με την παλινόρθωση της Εθνικής Θρησκείας και την παροχή Ελληνικής Εθνικής Παιδείας στους αυριανούς πολίτες, μία Επανελλήνιση που θα αντιστρέψει όλα τα νυν ισχύοντα στην ατομική και συλλογική ζωή, αρχικά των Νεοελλήνων και εν συνεχεία όλης της ποιοτικής ανθρωπότητος. Όποιος δεν το καταλαβαίνει αυτό, ή προσποιείται πως δεν το καταλαβαίνει, υπηρετεί την Έρημο, το πνεύμα της και τον ιδιότυπο «θεό» της.

Η σβάστικα, ο φοίνικας, το σφυροδρέπανο, τα φίδια με τη φτερωτή ράβδο και ο πανεπόπτης οφθαλμός. Τι εκφράζουν τα σύμβολα από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα και ποια μεταλλάχθηκαν με σκοπιμότητα...

Από την αρχαιότητα έως σήμερα οι λαοί έχουν χρησιμοποιήσει σύμβολα για να εκφράσουν και να μεταδώσουν ιδέες. Μερικά από τα  πιο γνωστά σύμβολα, τα οποία απεικονίζονται σε αρχαία κείμενα και τοιχογραφίες είναι τα εξής: Κηρύκειο του Ερμή Το κηρύκειο του Ερμή Το Κηρύκειο είναι το σύμβολο με τη φτερωτή ράβδο γύρω από την οποία τυλίγονται δύο φίδια. Είναι το σύμβολο του Θεού Ερμή και σύμφωνα με τη μυθολογία επινοήθηκε από τον μάντη Τειρεσία, ο οποίος είχε βρει στην Κυλλήνη δυο φίδια ζευγαρωμένα και τα χώρισε με τη ράβδο του. Στην αρχαιότητα το χρησιμοποιούσαν ως διακριτικό έμβλημα οι πρέσβεις και οι κήρυκες και έναν αιώνα πριν αποτέλεσε έμβλημα του ιατρικού σώματος του αμερικανικού στρατού, συγχέοντας το με τη ράβδο του Ασκληπιού, στην οποία όμως τυλίγεται ένα φίδι. Όπως ο θεός Ερμής, έτσι και το Κηρύκειο που κρατούσε συμβόλιζε το εμπόριο, την ευγλωττία και την ομόνοια.   Ιχθύς O ιχθύς ήταν παγανιστικό σύμβολο και υιοθετήθηκε από τους Χριστιανούς Ο ιχθύς ή διαφορετικά «Η μεγάλη μητέρα» αποτελείται από δυο τόξα που τέμνονται και σχηματίζουν τη μορφή ψαριού. Στην αρχαιότητα συμβόλιζε τη γέννηση, τη δύναμη των γυναικών και τη γονιμότητα, καθώς ο Ιχθύς ήταν ιερό ζώο της  Αταργάτιδος, της Σύριας θεάς της γονιμότητας. Η λατρεία της μεταφέρθηκε σε πολλές περιοχές της Ελλάδας και το σύμβολο του Ιχθύος χρησιμοποιήθηκε σε παγανιστικές τελετές από τους Έλληνες και τους Ρωμαίους. Αργότερα το σύμβολο υιοθετήθηκε από τους  Χριστιανούς και τα αρχικά της λέξης Ιχθύς πήραν τη σημασία «Ιησούς Χριστός Θεού Υιός Σωτήρ»   «Παντεπόπτης Οφθαλμός» Ο παντεπόπτης Οοφθαλμός Το μάτι που βλέπει τα  πάντα. Το σύμβολο πλαισιώνεται από ένα τρίγωνο και έχει συσχετιστεί με την ελίτ και τις μασονικές τελετές. Ο Αμερικανός πρόεδρος Ρούσβελτ το χρησιμοποίησε στο χαρτονόμισμα του ενός δολαρίου. Μέχρι σήμερα θεωρείται σύμβολο των μελών μυστικών εταιρειών και του ελέγχου και συμβολίζει τη θεία πρόνοια, την αφύπνιση και την πνευματικότητα. Το μάτι χρησιμοποιείτο ως σύμβολο από την αρχαιότητα. Οι λαοί της Ινδίας, του Νεπάλ και της αρχαίας Αιγύπτου το σχεδίαζαν πάνω σε αγάλματα,  σχετίστηκε με την Αγία Τριάδα και κοσμεί πολλούς καθολικούς  ναούς. Το σύμβολο της ειρήνης Ο Λαμπράκης στην πορεία ειρήνης . Στο πανό που κρατάει υπάρχει το σύμβολο της ειρήνης Το σύμβολο της ειρήνης δημιουργήθηκε το 1958 από τον εικαστικό Τζέραλντ Χόρτομ για την οργάνωση «Επιτροπή Δράσης κατά του πυρηνικού πολέμου». Είναι συνδυασμός τω γραμμάτων D και Ν από τις  λέξεις Nuclear Disarmarment που σημαίνει «Πυρηνικός αφοπλισμός» και τη δεκαετία του ’60 έγινε σύμβολο του παγκόσμιου αντιπολεμικού κινήματος. Στην Ελλάδα είχε χρησιμοποιηθεί από τη νεολαία Λαμπράκη. H σβάστικα είναι πανάρχαιο σύμβολο Σβάστικα Η λέξη «σβάστικα» είναι σανσκριτική και σημαίνει ευημερία και τύχη. Πρόκειται για αρχαίο ιερό σύμβολο με αγκυλωτό σταυρό, το οποίο ταυτίστηκε στην σύγχρονη εποχή με τους Ναζί και τον Αδόλφο Χίτλερ. Όμως χρησιμοποιείται εδώ και χιλιάδες χρόνια. Στην Ινδία η δεξιόστροφη σβάστικα συμβόλιζε τον θεό Βισνού και η αριστερόστροφη τη σκοτεινή θεά Κάλι. Στην αρχαία Ελλάδα η σβάστικα υπήρχε ως σύμβολο από τα χρόνια της Τροίας, ενώ συναντάται συχνά στην τέχνη και την αρχιτεκτονική. Η παλαιότερη απεικόνιση του συμβόλου βρέθηκε στην πόλη Μεζίν της Ουκρανίας, σκαλισμένη σε αγαλματίδιο από ελεφαντόδοντο 12.000 ετών. Το σφυροδρέπανο Σφυροδρέπανο Το σφυροδρέπανο συνδέθηκε με τη Σοβιετική Ένωση. Δημιουργήθηκε από τον Ρώσο καλλιτέχνη Γεβγκένι Καμζόλκιν και υιοθετήθηκε από τους Σοβιετικούς το καλοκαίρι του 1918. Σύμφωνα με τον φιλόσοφο Αλεξέι Λόσεφ το σφυρί και το δρεπάνι συμβόλιζε την ενότητα των εργατών και των αγροτών. Κατ’ άλλους, το δρεπάνι συμβόλιζε τις γυναίκες και το σφυρί τους άντρες. O φοίνικας ως σύμβολο ζωής Ο Φοίνικας Ο φοίνικας, το πουλί που πεθαίνει και αναγεννιέται από τις στάχτες του, αποτέλεσε σύμβολο της αναγέννησης, του ήλιου και της αθανασίας. Στην αρχαία Ελλάδα το μυθικό πουλί συνδέθηκε με τη λατρεία του θεού Απόλλωνα και του Ήλιου, ενώ χρησιμοποιήθηκε και από τον αιγυπτιακό, τον κινεζικό και τον εβραϊκό πολιτισμό. Στη νεότερη ιστορία ο φοίνικας έγινε σύμβολο της Φιλικής Εταιρείας αλλά και της επανάστασης  των συνταγματαρχών.... 

26 Οκτωβρίου 1912: Η απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης από τους Τούρκους

Από τις αρχές Οκτωβρίου του 1912 η Ελλάδα βρισκόταν σε πόλεμο με την παραπαίουσα Οθωμανική Αυτοκρατορία, έχοντας ως συμμάχους τη Βουλγαρία και τη Σερβία (Α' Βαλκανικός Πόλεμος). Θέατρο των επιχειρήσεων, η περιοχή της Μακεδονίας.

Ο ελληνικός στρατός βάδιζε από νίκη σε νίκη στη Δυτική Μακεδονία. Όμως, από την αρχή των εχθροπραξιών σοβούσε σοβαρή διαφωνία μεταξύ του αρχιστράτηγου Κωνσταντίνου και του πρωθυπουργού Ελευθέριου Βενιζέλου. Ο διάδοχος επιθυμούσε πρώτα την κατάληψη του Μοναστηρίου προς Βορρά, ενώ ο Βενιζέλος, βλέποντας την πιθανότητα να καταληφθεί η Θεσσαλονίκη από το βουλγαρικό στρατό, πίεζε τον Κωνσταντίνο να κατευθυνθεί προς τη φυσική πρωτεύουσα της Μακεδονίας, μια περιοχή με στρατηγική σημασία, η απελευθέρωση της οποίας αποτελούσε διακαή πόθο του ελληνισμού. «Καθιστώ υμάς υπευθύνους διά πάσαν αναβολήν έστω και στιγμής» του τηλεγραφεί επιτακτικά.

Τελικά, ο Κωνσταντίνος πείθεται με τη μεσολάβηση του πατέρα του βασιλιά Γεωργίου Α' και στις 25 Οκτωβρίου η εμπροσθοφυλακή του ελληνικού στρατού φθάνει προ των πυλών της Θεσσαλονίκης. Είχε προηγηθεί η καθοριστική νίκη στη Μάχη των Γιαννιτσών (19 - 20 Οκτωβρίου), που είχε κάνει ευκολότερη την προέλαση του ελληνικού στρατού. Ο Χασάν Ταξίν Πασάς που υπερασπιζόταν τη Θεσσαλονίκη δεν είχε άλλη δυνατότητα, παρά να ζητήσει μια έντιμη συμφωνία για την παράδοση της πόλης.

Στις 25 Οκτωβρίου οι απεσταλμένοι του ζήτησαν από τον Κωνσταντίνο να επιτραπεί στον Ταξίν να αποσυρθεί με το στρατό και τον οπλισμό του στο Καραμπουρνού και να παραμείνει εκεί μέχρι το τέλος του πολέμου. Ο Κωνσταντίνος, φυσικά, απέρριψε τον όρο του και του πρότεινε την παράδοση του στρατού του και τη μεταφορά του στη Μικρά Ασία με δαπάνες της ελληνικής κυβέρνησης.

Ο Οθωμανός αξιωματούχος δέχθηκε, τελικά, τους όρους του Κωνσταντίνου και στις 11 το βράδυ της 26ης Οκτωβρίου, ανήμερα της εορτής του Αγίου Δημητρίου, οι πληρεξούσιοι αξιωματικοί Ιωάννης Μεταξάς (ο κατοπινός δικτάτωρ και ο άνθρωπος του «ΟΧΙ») και Βίκτωρ Δούσμανης μεταβαίνουν στο Διοικητήριο της Θεσσαλονίκης και υπογράφουν τα σχετικά πρωτόκολλα παράδοσης της πόλης στον ελληνικό στρατό.

Σύμφωνα με το πρωτόκολλο, παραδίνονταν ως αιχμάλωτοι 25.000 τούρκοι στρατιώτες και 1.000 αξιωματικοί. Στην κατοχή του ελληνικού στρατού περιέρχονταν όλος ο βαρύς και ελαφρύς οπλισμός του σχηματισμού (70 πυροβόλα, 30 πολυβόλα, 70.000 τυφέκια και πυρομαχικά). Το πρωί της 27ης Οκτωβρίου εισήλθαν στη Θεσσαλονίκη δύο τάγματα ευζώνων και ύψωσαν την ελληνική σημαία στο Διοικητήριο, ενώ οι υπόλοιπες ελληνικές δυνάμεις άρχισαν να λαμβάνουν θέσεις στα υψώματα γύρω από την πόλη.

Στις 11 το πρωί της 28ης Οκτωβρίου 1912 ο Κωνσταντίνος εισήλθε με το επιτελείο του στη Θεσσαλονίκη και το μεσημέρι έγινε πανηγυρική δοξολογία στο ναό του Αγίου Μηνά. Την ίδια μέρα, κατέφθασαν έξω από τη Θεσσαλονίκη και οι Βούλγαροι, όμως για τους γείτονες ήταν ήδη αργά. Ο επικεφαλής της μεραρχίας τους στρατηγός Τεοντορόφ ζήτησε να εισέλθει στην πόλη για να στρατοπεδεύσει. Εισέπραξε την αρνητική απάντηση του Κωνσταντίνου και ύστερα από διαπραγματεύσεις, επιτράπηκε να μπουν στην πόλη για ολιγοήμερη ανάπαυση δύο τάγματα με επικεφαλής τους βούλγαρους πρίγκιπες Βόρι και Κύριλλο. Επικράτησε, όμως, σύγχυση και τελικά εισήλθε στη Θεσσαλονίκη ένα ολόκληρο βουλγαρικό σύνταγμα, γεγονός που εκνεύρισε τον Βενιζέλο. Οι Βούλγαροι δήλωναν εμφαντικά παρόντες στις εξελίξεις στη Μακεδονία. Ο σπόρος του Β' Βαλκανικού Πολέμου είχε ριχτεί.

Στις 29 Οκτωβρίου ήταν η σειρά του βασιλιά Γεωργίου Α' να εισέλθει στην πόλη και να επισημοποιήσει την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης. Έγινε δεκτός με ενθουσιασμό από τους έλληνες κατοίκους της, με απάθεια ανάμικτη με φόβο του από το μουσουλμανικό στοιχείο, ενώ οι Εβραίοι δεν έκρυψαν την απογοήτευσή τους, καθώς προωθούσαν σχέδιο διεθνοποίησης της Θεσσαλονίκης.